İmandan kaybolan ilk şey haya-utanma duygusudur

Ülkemizde son on-on beş yıldır hiçbir ülkede yaşanması mümkün olmayan o kadar çok olumsuzluk yaşandı ki buna sebebiyet verenlerin aymazlığına aklın fikrin ermesi mümkün değil. Üstüne üstlük sanki hiçbir şey olmamış, bütün bunlara sebebiyet veren kendileri değilmiş gibi davranmaları, konuşmaları yok mu? İnsan, yahu birazcık haya, birazcık utanma ,azıcık sıkılma diyor fakat ne gezer. 

Dünyanın değişik ülkelerindeki siyasetçi ve politikacıların ‘İstifa ‘nedenlerine bakıldığı zaman şaşırmamak elde değildir. Bu ister ilkeli olmak,  ister onur, ister görev bilinci, isterse utanma-utanç duygusundan kaynaklansın fark etmez. Kendi görev alanında yaşanan bir problemden dolayı oldukça hassas bir yaklaşım sergileyerek istifa etmeleri -niyetleri ne olursa olsun -takdire şayan bir harekettir. Mesela evinde sigortasız şekilde dadı çalıştırdığı için istifa eden İsveç Ulaştırma Bakanı Maria Borelius, on yıl önce ölmüş bir yakınının engelli kartını kullandığı tespit edilince istifa eden Avusturya Halk Partisi politikacılarından Norbert Kapeller. 1 Mart 2011’de yaşanan 8.9 şiddetindeki deprem ve ardından gelen tsunamide etkisiz kriz yönetimi sonucu eleştirilince istifa eden Japonya Başbakanı Naoto Kan, devlet harcamaları İçin verilen kartla çikolata aldığı için istifa eden İsveçli Bakan Mona Sahlin gibi o kadar çok örnekler vardır ki, eminim bunu duyan ülkem politikacıları herhâlde bıyık altından gülüyor, onları ya aptallık ya da beceriksizlikle suçluyorlardır.

Bir ülke düşünün ki o ülke dünya ve ahiret saadetini temin eden ‘İslam’ gibi mübarek bir kelimenin arkasına saklanarak siyaset yaptığını iddia eden politik bir grubun akıl almaz işlerine sahne olmaktadır. Adı ‘adalet’ olmasına rağmen zulme dönüşen bir yapının, hedefi  kalkınma iken ülke ekonomisini neredeyse batırma noktasına getirmesi, hırsızlık, rüşvet, komisyon ve yolsuzlukla ilgili tapelerin hala internette dolaşıyor olmasına rağmen y