İmkansızı Beklemektir Aşk

Gün battı batıyor.
 Kuzey bölgelerindeki bir mülteci kampındayız.
Afif öğretmen kapıda karşılıyor bizi.
Kutup akşamları doluyor mütevazı kamp odasına…
Akşam güneşi, erkek çizgilerinin olanca güzelliğini yansıtan Afif Öğretmen’in yüzüne hüzünlü bir güzellik sunuyor.
Buram buram Anadolu kokan bu yağız, bu yiğit delikanlı başlıyor konuşmaya; 
“25 haziranda yapılacak olan “4. STRAZBURG "ADALET BULUŞMASI" na gideceğim” diyor.
 “Bu etkinlikler Türkiye’deki arkadaşlarımız için çok önemli.  
Onların en çok sordukları sorulardan biri, “Bizim için bir şeyler yapılıyor mu?” oluyor.
Ben bir bozkır çocuğuyum. Çocukluğum İç Anadolu bozkırlarında geçti. Babam gariban bir çiftçiydi. 
Hocafendi köy çocuklarından, elleri nasırlı babaların evlatlarından bir eğitim medeniyeti inşa etti.
Ben orta okuldan sonra Almanya’ya oradan da İngiltere’ye bir akrabamızın yanına geçtim.
Çalışıp aileme para gönderecektim. Yaşım küçük olduğu için beni bir koruyucu aile yanına verdiler.
Koruyucu ailede kalırken okula başladım. Hem okulda okuyor hem de çalışarak aileme para gönderiyordum.
Sosyal servisten bir bayan benimle ilgileniyordu.
Ne yazık ki İngilizlerin pek çoğunda olduğu gibi benim koruyucu ailemde de tanrı inancı falan yoktu. Bütün ahlaki değerlerini daha bulmadan yitirmiş bir genç olamam işten bile değildi.
 Fakat Allah sevgili kuluymuşum ki benim yolum bir ağabeyle kesişti.
 Adı Salih’ti.
 Refik Halit Karay’ın Eskici hikayesindeki Hasan gibi gurbette kendi dilimi konuşan birini bulmuştum.
Ergenlik çağımdayım. Salih A