'İnfaz koruma memuru elinde üç dal papatya ile geldi...'

Eşim tutuklanalı sekiz ay oldu. “Babanızı kurum, şehir dışına göreve gönderdi!” diye belli bir süre avuttum çocuklarımı. Ama açık görüşe götürdüğümde kapıda ceza ve infaz kurumu yazısını okuyunca anladılar.

Açık görüşte eşim çocuklara çikolata ikram etti. Yedi yaşındaki kızım çikolatayı yedi, dokuz yaşındaki oğlum ise çikolatayı yemeyince “Oğlum neden yemiyorsun?” dediğimde aldığım cevap çok duygulandırdı beni :

”Anne yemeyeceğim, babamı özledikçe koklayacağım çikolatayı!” demişti.

Akşamları dua saati yapıyoruz çocuklarla. Altı yaşındaki oğlum ve üç yaşındaki kızımla beraber eşim ve onun gibi tutuklu olanlara Sekine, Fetih suresi okuyorum, onlar dinliyor.

Kızım ayağımda tam uyuyacakken gözlerini bir açıyor bir kapıyor, benim sağ tarafıma dikiyor gözlerini. Bir türlü anlam veremedim. Dalmaya çalışıyor diye düşündüm. Sonra dedi ki “Anne bak o da seninle okuyor!” Kimse yoktu bizden başka ama varmış.

“Hoşgelmiş annem.. Kim geldiyse  sizin hatırınıza gelmiştir!” diyebildim. Oğlum babasının durumunu biliyor, saklamadım. Çocuklar öyle altından, kristalden değil ki! Bu onların da imtihanı… “Avukat olup bir gün babama bunları yapanlara hesap soracağım!” diyor, çok mutlu oluyorum.

Bu süreçte kızım babasız uyumayı, oğlum da kardeşini sahiplenme duygusunu öğrendi. Ben de iki çocuğumla dimdik ayakta durmaya çalışıyorum.

Eşim dört gün gözaltında kalmıştı. On aylık bebeğimiz emzikte olmasına rağmen bebeğimizi annesinin yanına almadılar. Bebeği annesini emmek için emniyete götürdüm, her gün.

Gözaltı sürecinde eşim, su vermeme, üstü açık bir koridorda yağmur altında bekletme, battaniye vermeme, lavaboya götürmeme dahil, sayısız