İnsanlık İçin Ümit Kaynağı

Bahtiyar insanlar, bir çardağın altında “Kutlu Rehber”in etrafında toplanmışlar, sevgi ve ümit dolduruyorlar gönül kaplarına. Başlarında güvercin varmış gibi edeple dinliyorlar sohbet eden gönül insanını. 

Sadece onlar dinlemiyorlar peygamber varisi bu güzel insanı. Basit, sade tahta bir sandalyeden dünyanın dört bir tarafına uzanan sevgi halkaları oluşmuş. Yaşları ayrı, başları ayrı, işleri ayrı, kıyafetleri ayrı, yerleri ayrı... renkleri, dilleri ayrı sineler bir ekranın başında bağlanmışlar bu manevi ziyafet sofrasına. 

Kimisi Doğuda, kimisi Batıda, kimisi Güneyde, kimisi Kuzeyde, kimisi ahirette, kimisi dünyada… kimisi hapiste, zindanda.. kimisi gaybubette… kimisi hicret yolunda kimisi gurbet diyarında.. büyük manevi bir beraberlik kurulmuş. Kâinatın bütün kuvveti toplansa onları ayıramamış rehberlerinin vifak ve ittifak atmosferinden. 

Kalpleri sadece bir şeye inanmış, bir gaye etrafında buluşmuş onların: Âlemlerin Yaratıcısı’na bağlanmak, o yolda yürümek, o yolun kara sevdalısı olmak...

Dünyevi ölçüler açısından insanı dehşete düşürmesi beklenen günümüzün dehşetli şartları onları rehberlerinden koparamamış. İşkenceler, yokluklar, mağduriyetler onları vefasızlığa itmemiş. 

Onlar, gönülden bağlandıkları ve ilk günden beri başlarını asla öne eğmemiş, Peygamber çizgisinde dosdoğru yürüyen önderlerine ‘Hocaefendi’ namını vermişler. Felaket ve helaket asrında, ilmin, edebin ve üstün ahlakın en güzelini taşıyan rehber manasında ‘Hocaefendi’… 

Sevenleri biliyorlar ki Hocaefendi’nin bambaşka bir sevdası var. Çorak arazileri gül bahçelerine çevirmek onun tek derdi. Yıldızları parke taşı gibi insanlığın yollarına dizmek bütün arzusu. Bu vazife şuuruyla inim inim kıvrandığından gözleri hep damla damla incilerle dolu. Başkasının ızdırabıyla ağlamaktan gözleri kan çanağına