Manisalı Ümran teyzenin yaşam öyküsü

Türkiye, Ümran teyzenin adını Manisa'da masum insanlara yapılan operasyonlara verdiği tepkiyle duydu. “Bebek yeleği ve patik örerek burs veriyorum.” diyen 73 yaşındaki Ümran Ercan, Ailem Dergisine verdiği söyleşide 40 yaşındaki hasta oğlu Ömer Ali’den bahsediyor. Eşi ile boşanmasının oğlunu depresyona soktuğunu, psikolojik rahatsızlıklar sonrası 15 yaşında hastalık tanısının konulduğunu anlatan Ümran hanım sözlerine şöyle başlıyor: "Çocuğum bana günde belki 500 defa ‘Allah’ım sana sıhhatli ömür versin, beni bırakma annem’ der. Tesbih gibi bunu söyler. Ben de onunla öyle ilgilenirim ki. Ciddi hastalıklarıma rağmen bastonla çıkıp onun sevdiği yiyecekleri alıp yemekler hazırlıyorum ve bundan huzur buluyorum. Ben onunla ibadet ediyorum çünkü ben olmasam kimse onun farkına varıp da ilgilenmez.”

Manisa’daki ilk kolej açılışını anlatan Ümran Ercan sözlerini şöyle sürdürüyor: "Bir arkadaşımın annesinden miras kalan bir arazide okul açılmasına karar verildi. Ama bu kurak, çalı çırpı içindeki yeri nasıl adam edeceğimizi bilmiyoruz. Oranın şimdilerde bir Cennet yuvasına dönüşeceğini kim bilirdi. Sonra Manisa’nın zenginleri önayak oldu, bir şekilde bina dikildi. Ama içi boştu. İsviçre’den getirdiğim dikiş makinelerinde nevresimler, yastıklar diktik, çocukların yataklarına. Okul açıldı ama bu sefer yine paraya ihtiyaç oldu. Elimizdeki yünlerle bebek yeleği, patik, şapka yapıp hiç unutmam 300 lira kazanmıştık. Teğel ipliğini söküp tekrar dolayıp ip olarak kullanıyorduk. Perdecilere gidip eski perdelerden, kanaviçelerde klozet takımları, fiskos örtüleri yapıyorduk. Bu kazandıklarımızı da öğrencilere burs veriyorduk.”