Kaçırılan fırsatlar

Dine hizmet etmek için meşru olmak kaydıyla birçok yol, yöntem vardır. İsteyen yararlı, makul, fıtratına uygun gördüğü bir yola girer ve hizmetini yapar. Hiçbir kimsenin, bir başkasına  ‘Niçin  benim yolumu tercih etmedin?’ deme hakkı yoktur. Bu yönüyle herkese karşı samimi olarak saygı duymak gerekir.

 

         Zaten görülüyor, tarikat yoluyla hizmet edenler olduğu gibi siyasetle, ilmi faaliyetlerle de hizmet edenler var.

 

         Hizmet Hareketi ise ‘İnsan yetiştirme, Eğitim’ demiş. Çünkü ülke ve insanımızın hatta insanlığın problemlerinin  temelinde ‘İnsan’ unsurunun yattığını görmüş, buna inanmış. Samimi olarak bu konuya eğilmiş. Sosyal medya veya TV programlarında birtakım problemlerin nasıl çözülmesi gerektiğinin konuşulduğu platformlarda, bazılarının ‘Herşeyin başı eğitim’ dediği gibi, sadece bu işin lafını etmemiş. İçinde bulunduğu şartlarda elindeki imkanlar neye el veriyorsa onları bu yolda sarf ederek hayatın  her ünitesinde hizmet verebilecek  insan yetiştirmiş.

         Türkiye’de tabi ki Hizmet Hareketi’nden önce de insan yetişiyordu. Aksini iddia etmek  doğru olmaz. Fakat  burada kastettiğimiz ferdan ferda yetişenler değil, topluca, aynı ülkü etrafında kenetlenmiş, bir ülkeyi omuzlayarak daha ileri götürecek bir nesildir. Cumhuriyet rejiminin  ilanıyla beraber belli bir dönem aralığında -biraz da yeni kurulan rejiminin baskılarıyla- özenle seçilen ve Köy Enstitülerinde yetiştirilen ‘Kemalizm’i ideoloji olarak benimsemiş bir neslin yetiştiği muhakkaktır. Bu dönemde yetişen gençlerde ‘Kemalizm’ olarak ifade edebileceğimiz ortak bir ‘Ülkü’ birlikteliğinden bahsedilebilir. Fakat bu uzun süreli olamamıştır. Sadece elit, üst bir sınıfla sınırlı kalmış, genel manada  halka