Kadın gardiyan gözü yaşlı sordu: Ne yani çocuğu buraya mı getireceksiniz?

Parça parça olmuş bir sîne isterim ki, derdimi ona anlatayım...

Dört ay önce, benim için sıradanlaşan meselelerin her biri, renk değiştirdi nazarımda.. Eş ne demek, evlad ne ifade ediyor, şefkatin manası ne, hasret neymiş, ailemin yanımda olmaları nasıl bir nimetmiş, onlardan haber almak için kaç gece gözyaşı dökülürmüş...  

Yaşadığım günleri, dakikaları unutmak istemiyorum. Rabbi'min bana emaneten verdiklerinin kıymetini anlamak için..

   

Eşim haksız yere tutuklanan binlerce Anadolu insanından biriydi. Olanları sindirmeye çalışıyorduk. Çocuklarla babalarını, cezaevinde bir kere ziyaret edebilmiştik. Bir sonraki açık görüşü de sabırsızlıkla bekliyorduk. Henüz üç hafta olmuştu ki, sabah 7'de zil çaldı, çocuklar heyecanla, 'anne, babam geldi' deyip kapıya koştular. 

Gelenler polisti, niyet belliydi. Evi arayacaklarını söylediler, arama esnasında yanlarında bulunmam gerekiyordu ama, bu kanuni hakkım, zerre kadar önem taşımıyordu benim için. Bir yolculuk görünüyordu. Çocukları sakinleştirip, kendime valiz hazırlamaya başladım. Gideceğim yerde ihtiyacım olabilecek her şeyi koydum valize. Çünkü sonrasında, sekiz ve dört yaşındaki miniklerim bunları getirebilecek güçte değildi. Evlatlarımı bırakma vakti idi. O melekleri, bana emanet olarak verene geri emanet ediyordum. O an Rabbimden başka derdime çare olacak kimsem yoktu yanımda. Babaları tutsaktı, annem babam çoktan vefat etmişlerdi. Abim Anadolu'nun bir ucunda oturuyordu. Şimdi haber versem bile en az 24 saat gerekirdi burada olması için. Polisler evi arayadursun ben çaresiz komşumun kapısını çaldım:

-'Ailemden biri gelene kadar evladlarımı size bırakabilir miyim' dedim 

-'Tabii ki' dedi.

Son bir kez daha kızıma okul kıyafetlerini giydirdim. Oğulcuğumu hazırladım. Sarıldım, öptüm kokladım onları, bıraktım. 

     

Polislerle tam asansöre binecekken kızım:

<