[Kadir Gürcan] Hilafetten ödünç tahsildarlığı zavallılığına düşmek

Kuzey komşumuzun agresif otorite ve savaş hırsının depreştiği günlerde, Saray'ın kemiklerini ısıtmak için Arap Emirlikleri'ne düzenlediği “İade-i Ziyaret” olası bir Rus-Ukrayna Savaşı'ndan daha önemli olmalı. Aslında iade-i ziyaret(!) türünden nezaket gösterileri, her zaman ertelenebilir, daha geniş bir zamanda telafi edilebilir, öyle değil mi? Öyle değil. Her zaman olduğu gibi, Kaz'ın ayağı perdeli. Siz bu ziyareti, yarım kalmış bir iş takibi olarak da anlayabilirsiniz.

Gerçi Saray'ın ısınma açısından bir endişesi yok ama itibardan tasarruf olmadığı üzerinde hükûmet kanadının ısrarı ilginç. Milletin kış ortasında geçim derdini iliklerine kadar hissettiği bir zamanda, nezaket ziyareti bahanesi ile gündem değiştirme gayretleri uzun ömürlü olmaz. Seksen beş milyon, her yeni güne farklı kalemlerdeki zam furyası ile başlıyor. Anlayacağınız, Saray boşa koysa dolmuyor doluya koysa almıyor. Hikmet-i hükûmet gizeminin modası geçeli çok oldu. İktidar, meramını anlatmak için Osmanlıca terkiplerden medet umarak, pragmatist bir siyasi ziyareti, iade-i ziyaret ambalajı içinde sununca mesele çözülmüş zannedilebilir. Yani lahmacunun içine french fries (Amerikan usulü patates kızartması) sarmak gibi bir şey! Saray ve hükûmet için pragmatizm günlük giydikleri teşrifat kostümü haline geldi ya!

Saray ve hükûmet, suyun üzerinde kalabilmek için şimdiye kadar ürettikleri unvanlardan vazgeçmeye kararlı görünüyorlar. Ülke içinde başkanlık sisteminin yürümediğini gördüler. La yüs'el idare ve idarecilerin nemenem bir şey olduğu zaten biliniyordu da, denenmişi deneyerek yine vakit, enerji ve boşa nefes tükettik. Ahmet Cevdet Paşa merhum, “Denenmiş ve başarısız olmuş bir şeyi tekrar denemek kadar aptallık olamaz!” demiş. Koca Osmanlı Sadr-ı Azamı'nın dedikleri kulaklara küpe olmalı. Aynı liderler elinde ülkenin tel tel döküldüğüne hepimiz şahit oluyoruz. Kabul edilmesi zor ama