[Kadir Gürcan] Neden Olmuyor?

İran’da bir kaç haftadır devam eden hükümet ve rejim karşıtı gösterilerin dünya medyasında ilgi uyarmaması gayet normal. “Biz bunu daha önce de gördük. Birşey çıkmaz!” umursamazlığının haklı sebebleri var. Geçtiğimiz hafta itibariyle ölen gösterici sayısı, eğer rakamlar filtre edilmediyse iki yüzün üzerinde.

Ortadoğu’da insan hayatının perakende bir karşılığı yok sadece yekün üzerinden hesap görülüyor ve üç aşağı beş yukarı rakamlardan bahsediliyor. Yani, açıklanan resmi rakam, gayr-ı resmi ve küsüratı ile beraber verildiğinde bu yekünün beş yüze çıkması sürpriz olmaz. Ortadoğu borsalarında işleme tabi tutulmayacak kadar düşük bir işlem hacmi bu!

Bir çok Ortadoğu ülkesi gibi İran da fıkır fıkır kaynayan ve sistem arayışlarının hız kesmeden yokuş aşağı yuvarlandığı bir ülke. Yukarıya doğru bir trend ve ivmeden bahsedemiyoruz, çünkü öyle bir belirti yok. Bununla birlikte başkaldırı ve gösteri hareketlerinin sene içi periyotlarının sıklaşmasını iyiye alamet sayacaksanız, siz bilirsiniz. Unutmayın İran, başkaldırılar, isyanlar ve devrimler ülkesidir. Hükümet ve idare dünya gündemine nükleer çalışmalar ile geliyor ancak, halkın öncelikleri çok farklı. Toplumsal sıkışma her kıvılcım ile patlamaya hazır bir cephaneliğe dönüşmüş durumda. Yatalak ve ağır hasta dini liderin manevi otoritesi dünya ile entegre olmaya can atan İran gençliğinin gözünde hiç bir şey ifade etmiyor. Humeyni’nin efsanesi çoktan bitti. Nezarette öldürülen genç kız için meydanları dolduran göstericiler “Bi’eyyi zenbin kutilet!” sorusunu soruyor ve cevap beklemiyorlar.

Bir kaç hafta önce sünni dünyanın yakından tanıdığı alim ve fakih Yusuf Kardavi’nin vefatını öğrendim. Geçtiğimiz on yılların en göz dolduran dini figürlerinden biri sayılan Kardavi’nin böylesine sessiz sedasız gidişine cidden hayıflandım. Akademisyen dostum laf arasında söylemeseydi, demek ki haberdar olamayacaktım. Dini görüş ve