Kahve sohbetleri

         Merhum Muharrem Kalyoncu Ağabey, hatırlarını aktarmaya devam ediyor: “Bir gün Fethullah Gülen Hocaefendi, kahve hizmetlerinden bahsetti. Ben pek bir şey anlamadım. Hem de câmi kenarlarında dindarların, camiden çıkanların oturdukları kahvehaneleri değil de, gençlerin oturup kalktıkları yerleri tercih etmemizi söylüyordu. İlk olarak da bizim o taraftaki kahvelerden başlayacaktık. Ben, bir bizim oradaki, ele avuca sığmaz kahve müdavimlerini ve saldırgan fikir ve davranışlara sahip gençleri düşünüyor, bir de Hocaefendi konuşmaya başlayınca olacakları düşünüyor, bir türlü bunu aklıma yatıramıyordum. Ama itiraz etmiyordum. Birkaç kere görüşüp, yalvar yakar olarak bir kahveciyi ikna ettim. Akşam anlaştığımız saatte Koca Yusuf (Öztanzan) ile beklemeye başladık. Bize kimseyi çağırmayın, dediği için başkalarını da çağırmamıştık. Randevu saatine baktım, gelen yoktu. Gelmedi, bir olay çıkmayacak, diye sevindim. Tam kahveyi terk edecektik ki, bir şeyler istemesine karşı ‘Arkadaşlarımı bekliyorum’ diye cevap veren sesi duyduk. Hocaefendinin sesiydi. O, çoktan gelmiş bir yere oturmuştu. Biz onu fark etmemişiz. Kahvenin sahibine daha önce söylediğim üzere durumu anlatmıştık. Hocaefendi bir masaya tek başına geçti. Bütün görevliler (imamlar, vaizler, hocalar) adına, daha önce kendilerinin ziyaretlerine gelemedikleri için oradakilerden (kahvedeki gençlerden)  özür dileyerek konuşmasına başladı. Bazıları ellerindeki domino taşlarını masaya daha sert ve hızlı şekilde vurarak ses çıkartıyorlardı. Kimisi de, ‘Bu cami hocası 1400 sene öncesinden bahsediyor’ diyor, kimisi de yarım kulak dinliyordu. Hocaefendi ise hiç istifini bozmadan konuşmasına devam ediyordu. Sonra itirazcılar, şüpheli soru sahipleri seslerini yükseltmeye başladı. Hepsine de cevap vermeye çalışan Hocaefendi, biz sadece seyrediyorduk. Çünkü bize ‘Siz hiç müdahale etmeyin.’ diye tembih etmişti. Kısa zamanda alâka çoğaldı. Nereden duydularsa camiden  çıkan meraklılar da geldiler. Birden demiryoluna taşan kalabal