"Tebessümlere kayyım atayamazlar!"

Üniversitede okurken yaz tatilinde kitap okuma kampına gitmiştik. O zamanlar bu faaliyetin suç olarak kabul edilmediği bir dönemdi demek ki! Her gün en fazla kitap okuyan ödüllendiriliyordu. Kuran, Risale, Siyer... Ekibin içinde bana kalırsa dünyanın en hızlı kitap okuyan insanı olan bir arkadaş vardı. Kendisine biz “Hızlı Gonzales” diyorduk. Gerçek ismini de zaten kullanmayalım, çok kitap okuduğu için azılı bir suçlu muamelesi görmesin şimdi.

Hızlı Gonzales, her gün favoriydi ve her gün kazanıyordu. Anadilinin Arapça olmasının avantajıyla ezip geçiyordu adeta bizi. Tabii sadece Arapça bilmesi değildi onu başarılı yapan. Adam, okuyordu!

Bir yerden sonra kendi aramızda bir toplantı yaptık ve her gün içimizden birinin Hızlı Gonzales’i geçmesi için işbirliği yapmaya karar verdik. İşbirliği derken, herkesin okuduğu sayfa sayısını toplamaktan bahsetmiyorum tabii ki. Bir arkadaşımız sürekli kitap okuyacak ve birkaçımız, o rahat rahat kitap okusun diye onun yemeğini, çayını yanına getirecek... Gerekirse sırtını kaşıyacak, terini silecek... Diğer taraftan da birkaçımız Hızlı Gonzales’in dikkatini dağıtmak için yüksek ve berbat bir sesle ilahi söyleyecek, kapıları sık sık açıp kapatacak, Hızlı Gonzales’in cep telefonunu gizli numaradan çaldırıp kapatacak filan... Çok sağlam bir plandı ama ne yazık ki işe yaramıyordu. Adamın dikkatini dağıtmak için anlattığımız fıkralar israf oluyor, çoraptan top yapıp maç yapma davetlerimiz geri çevriliyordu.

Yapacak bir şey kalmamıştı artık. Hiç istemediğimiz bi