Kalplerin birleşme noktası

Allah (cc) emrettiği için yapılması gereken ibâdetlerin en önemlilerinden biri de Hac ibâdetidir. Maddî, mânevî, bedenî ve rûhî bir ibâdet olup, İslâm’ın erkânındandır. Hac ibâdetinin içinde, namaz, oruç, zekat, sadaka, kurban, emr-i bil ma’ruf, nehy-i anil münker  -iyiliği emretme, kötülüğü nehyetme- vardır.

    

Hac; inananların  hâilsiz, perdesiz, Allah’a (cc) en yakın oldukları ve rahmet kapısına dokundukları, hallerini Rabblerine arz ettikleri, en mukaddes mekânlarda yapılan bir ibâdettir. 

    

Bu ibâdet  ile gönüller yıkanır, ruhlar kanatlanır, vicdanlar itminâna kavuşur. O mukaddes ve mübârek yerlerde olmanın insana kazandırdığı mânevî atmosferle  âdetâ dünya, insanın gözünden silinir, ötelere perdeler açılır.

   

Hac, kurban bayramında yapılır. Arefe günü Arafat’a çıkılır. O gün Arafat mahşer gibi kaynar. Dilleri, renkleri, kültürleri, gelenek ve görenekleri farklı milyonlarca insan, inanç diliyle, samîmiyet ifâde eden tavırlarla, birbirleriyle tanışır ve kaynaşırlar.

   

Hac ibâdetinin olmazsa olmaz şartlarından biri olan ihram, ölüm ötesi âlemi hatırlattığı gibi, emir ve yasaklara saygılı olunması gerektiği husûsunu da hatırlatır. Onun için ihramlıya belli prensipler getirilmiştir. Bu prensipler, Kur’an-ı Muciz-ül Beyan’da şöyle ifâde edilmektedir:

   

“Hac mâlum aylardadır. Kim o aylarda haccı îfâya azmederse, bilsinki hac esnâsında; ne cinsel yaklaşma, ne günah sayılan davranışlarda bulunma, ne de tartışma ve sürtüşme câiz değildir. Siz hayır olarak her ne yaparsanız, Allah mutlaka onu bilir. Azıklanın ve bilin ki azığın en hayırlısı takvâ (kötülüklerden korunma)’dır. Öyleyse Bana karşı gelmekten korunun ey akıl sâhipleri!” (Bakara sûresi, 197)

   

Niyet, kalb