Kehf’in Gençleri

Arabamız, yaz yağmurlarının yıkadığı gür ormanların arasındaki ıslak yolda hızla ilerliyordu.
Uzaklardan ormanların hüzünlü uğultuları duyuluyordu.
Böyle günlerde insan; düşünceleri ile kararan gökler arasında sıkışıyor ve kendini hiç bahar görmeyen, soğuk güz gülleri gibi hissediyor.
Tıpkı yollar, ağaçlar, yamaçlar gibi duygular da sisli ve ıslaktı.
Arabamız, yeşilin her tonunun bulunduğu ormanların ortasındaki büyükçe bir binanın önünde durdu.
Kuş ve çocuk cıvıltılarından oluşan bir koro karşıladı bizi.
İçeri girdiğimizde bir de ne görelim:
Otuz kırk kadar üniversite öğrencisi koro halinde tesbihat yapıyorlar.
Herkesin tatil için bir yerlere gittiği bu mevsimde, onlar öğretmenleri ile tabiatın bu müstesna köşesinde kitap okumak için bir araya gelmişler.
Sohbet sırasında anlıyorum ki bu gençler, yaşadıklarının yılgınlığına düşmemişlerdi.
Ülkelerindeki zulümden kaçarak anne babalarıyla birlikte bu topraklara gelmişlerdi.
 Asimilasyona uğramadan bulundukları topluma faydalı birer fert olmak için çabaladıklarını görmek beni son derece sevindiriyor.
Bu ıssız ormanların arasında Rablerine tam iman etmiş bu gençleri görünce “emanetin” emin ellerde olduğuna inancım artıyor.
  Öz güvenleri yüksekti.
Bulundukları toplum içinde kendi değerlerini koruma azmindelerdi.
 ‘’Biz namazlarımızı bunların içinde kılarsak, şöyle düşünürler, böyle düşünürler. En iyisi, bunlar ile beraber olduğumuz zaman, namazımızı sonraya bırakalım; kılık kıyafetimiz şöyle olursa bize tavır alırlar,’’ gibi düşünceler içinde değillerdi.
Kendileri ile aralarında bir benzerlik kurmuş olmalı ki gençlerden biri Kur’an Ashab-ı Kehfe,