Kemal Gülen: Mukaddes yük ve güçlü omuzlar

İkindi ezanı henüz okunmamıştı. Fethullah Gülen Hocaefendi’nin kaldığı eve doğru yola çıktım. Birkaç gün önce üç değerli meslektaşımın ziyaretinde çekilen fotoğraflarda kendisi -elhamdulillah- iyi görünüyordu. Dostlardan edindiğim bilgi, meslektaşların şahitlikleri Hocaefendi’nin sağlığı ile ilgili endişeleri giderecek boyuttaydı. Madem istirahat ediyor, madem gazetecilerle ve aile yakınlarıyla görüşüyordu, gidip geçmiş olsun demek, duâ ve selamları iletip mukabeleleri yerlerine ulaştırmak için şansımı denedim.

 

Zilhicce ayı arefesinde idik, mübarek günlerdi bugünler, her günün kendi makamına uygun değerlendirildiği bu âsude mekânın kapısını çaldım. Tanıdık insanlar kapıyı araladı, herkesin yüzünde bir tebessüm vardı. Nasıl diye sordum, iki gün önceye göre çok daha iyi dediler. Daha önce bir kez gittiğim için evi biraz tanıyordum. Hocaefendi ile göz göze geldik, hoş geldiniz dedi. Uzun konuşmadı. Zaten istirahat zamanıydı. Mukabele edip, getirdiğim selamları toptan ilettim, “efendim herkes size duâ ediyor, sizden duâ bekliyor dedim”. “Teşekkür ederim, Allah yardımcınız olsun” diye mukabelede bulundu ve vakti geldiği için biraz dinlenmeye çekildi.

 

86 yıllık ömrüne ne büyük değişim ve dönüşüm sığdırmıştı. Etrafındaki nurdan hâle ve helezonların oluşmasına zemin hazırlarken bir mum gibi yanmış tutuşmuştu. Bu yüzden belki biraz yorgundu, yüzündeki derin çizgiler, çileli yıllar ve zorlu mücâdelelerin ona bıraktığı nâdide armağanlardandı. Her çizgi, her kıvrım bir ışık evin, bir okulun, bir üniversitenin, bir sohbet-i cânânın, bir hicret ve göçün hatırasını taşıyordu. Mücâdelesinin simgesi-belgesi gibiydi çehresi. Okuyabilen için, bir kitap gibi gülcemâl lütfetmişti ona Allah.

 

İstirahatten sonra evde dâimî kalan arkadaşlardan biri “efendim biraz yürümek ister misiniz” diye s