Kendileri ihtiyaç içinde olsalar bile...

Üstad Bediüzzaman Hazretleri Birinci İhlas Risalesi olan Yirminci Lem’a’da, “Kendileri ihtiyaç içinde olsalar bile, o kardeşlerine öncelik verir, onları kendi nefislerine tercih ederler.” (Haşir Suresi, 59/9) da geçen îsâr hasletini şöyle mevzu bahis ediyor: “Sahabelerin Kur’an’ın övgüsüne mazhar olan ‘îsâr hasletini’ kendine rehber etmek. Yani: Hediye ve sadakanın kabulünde başkasını kendine tercih etmek ve yaptığı dinî hizmetin karşılığı olarak gelen maddî menfaati bile istemeden ve kalben talep etmeden, sırf bir ihsan-ı İlâhî bilerek insanlardan minnet almayarak, dinî hizmetin mukabilinde de almamaktır. Çünkü dînî hizmetin karşılığında dünyada bir şey istenilmemeli ki, ihlas kaçmasın. Gerçi hakları var ki, ümmet onların geçimlerini temin etsin. Hem zekata da müstahaktırlar. Fakat bu istenilmez, belki verilir. Verildiği vakitte, ‘Hizmetimin ücretidir’ denilmez. Mümkün olduğu kadar, başka ehil ve daha müstahak olanların nefsini kendi nefsine tercih etmek ‘Kendileri ihtiyaç içinde olsalar bile, o kardeşlerine öncelik verir, onları kendi nefislerine tercih ederler.’ (Haşir Suresi, 59/9) âyetinin sırrına mazhar olarak, bu müthiş tehlikeden kurtulup ihlası kazanır.”

İkinci İhlas Risalesi olan 21. Lem’a’da ise Üstad Hazretleri, “Ey kardeşlerim! Kur’an-ı Hakimin hizmetindeki mesleğimiz, hakikat ve uhuvvet olduğu ev uhuvvetin sırrı, şahsiyetini kardeşler içinde fâni edip onların nefislerini kendi nefsine tercih etmek olduğundan” dedikten sonra dipnot olarak koyduğu hâşiyede ise şöyle diyor: “Evet bahtiyar odur ki, kevser-i Kur’aniden süzülen tatlı, büyük bir havuzu kazanmak için, bir buz parçası nev’indeki şahsiyetini, o havuz içine atıp eritendir.”

Gerçekten yakınları hapislerde olup dışarıda imkansızlıklar içinde büyük sıkıntılar çeken ailelerle ilgili aldığımız bilgiler de yapılmak istenilen bir yardımın 20 kapı dolaşt