Keyfi yönetim ve zübük!

Türkiye’de parlamentonun, partiler arası diyaloğun, siyasal davranış tutarlılığının hiçbir geçerliliğinin olmadığının, güçlünün iradesinden başka geçerli ilke ve kural kalmadığının en somut kanıtı, belediye başkanlarını idari kararla görevden alıp yerine kayyım atamasını mümkün kılan uygulamadır. 

Birkaç hafta önce Meclis’teki dört partinin ortak önergesiyle torba yasadan çıkarılan bir önlemin, olağanüstü hal yönetiminin verdiği fırsatla KHK olarak yürürlüğe sokulması ve hemen uygulanması basit bir darbe fırsatçılığı değildir. 

Muhalefet milletvekillerini aldatmakla yetinmeyen, önergeyi imzalamış ve bu yönde oy kullanmış bütün AKP milletvekillerini de aşağılayan, onları kuklaya dönüştüren kurnaz ama hilebaz bir hamledir bu. 

Bu manevra, iktidarın olağanüstü hal yönetimine öngörülebilir bir vadede son vermeye niyetinin olmadığını gösteriyor. OHAL’in 20 Ekim’de üç ay daha uzatılmasıyla yetinmesi mümkün olmayan icraatlar art arda geliyor. Anayasa ihlal edilerek gasp edilen olağanüstü yetkilerin geri alınmasını iktidar açısından giderek imkânsız kılan, kalıcı bir olağanüstü rejimin temellerini atmaya yönelik adımlar atılıyor. Doğrudur, darbenin başarılı olması durumunda çok büyük bir toplumsal felaket yaşayacaktık. Şimdi aynı boyutta ve türde belki değil ama sonuçları açısından karşılaştırılabilir, güçlünün hukukunun hukuk devletine ikame olduğu bir keyfi yönetim altında yaşıyoruz. 

Darbe girişiminin yarattığı korkuyu ve haklı tepkiyi araçsallaştıran iktidar, bugün keyfi bir egemenlik hakkı kullanıyor. Yönetime keyfiliğin hâkim olması, kendi dinamikleri içinde bundan çıkışın kapısını da kapar. Yönet