[M. Ertuğrul İncekul] Salih’in hikayesi

Salih'i ilk kez rahmetli babamın yanında çırak olarak çalışırken tanımıştım. İlk zamanlar diğer mevsimlik çalışmaya gelen ve giden bir daha da yüzünü çok görmediğim çıraklar gibi düşünmüştüm. Sonraları tanıdıkça diğerlerinden farklı yönleri olduğunu fark ettim. Örneğin hemen sinirlenmiyordu, işini savsaklamıyordu, yaptığı işi aşkla yapıyordu, insani ilişkilerinde yürekten, riyasız davrandığını gözlemliyordum. Ailesine çok düşkündü ve dürüsttü.

Yaz tatillerinde yatılı okuldan memleketine gittiğinde Salih'le daha çok tanışık olduk, tanıdıkça daha çok sevdim, saygı duydum. Sonraları gidip geldiği sohbetlerin, görüştüğü nezih insanların etkisinden olsa gerek daha fazla ahlaki yönü gelişti, ibadetlerine daha çok dikkat ettiğine şahit oldum. Eğitimine önem verdi. Anadolu’da yaşayanlar bilirler, iyi bir çevre ve aileniz yoksa sokaklarda serserilik yapmak, kötü niyetli insanların ağına düşmek sıradan sayılır.

Salih tüm imkansızlıklara rağmen eğitimine devam etti. Başka bir ilde üniversite kazandı ve mezun oldu. Sonraları İzmir'de olduğunu öğrendim, NT kitap mağazalarında çalışıyordu. Hem okumayı seviyordu hem de müşteri ilişkilerinde çok başarılı idi. Sevilen, çalışkan, dürüst birisiydi. İyiliği dokunan insan sayısı az değildi. Karınca ezmez derler ya, işte öyle birisiydi Salih. Yıllarca babam ile uzaktan da olsa irtibatını kesmedi, hep vefalı davrandı.

1998’de yurtdışına eğitim faaliyetleri için çıktım. Yıllar sonra meşum 15 Temmuz hadisesinden sonra bir gün Salih'i de içeriye aldıklarını duydum. Salih gibi nice arkadaşlarımı, hatta bazılarını eşleri ve çocukları ile hiç acımadan zindanlara aldıklarını bildiğim için şaşırmamıştım. “Bu da geçer Ya Hu!” dedim. Yusuf'un ne