Mao’dan Erdoğan’a: Perinçek’in aşkı

Recep Tayyip Erdoğan, demokratik ve özgürlükçü bir kadro hareketi olarak başlayıp demokratik yollardan iktidara geldikten sonra 21. yüzyılda nasıl diktatör olunabileceğinin ilk örneği oldu. Doymak bilmez, kural, ilke ve ahlak tanımaz güç ve iktidar hırsıyla en yakınlarındaki iktidar paydaşlarından başlayarak parti içi ve dışı tüm alternatifleri başarıyla yok eden Erdoğan, kusursuz bir tek adam diktası kurmayı başardı. Yola birlikte çıktıklarını maharetle tasfiye ettikten ya da kendisine biatlı kölelere dönüştürdükten sonra hep daha fazlasını talep eden Erdoğan şimdilerde dikta hevesinin önünde engel gördüğü tüm unsurları ortadan kaldırmaya koyuldu.

Kaderin garip bir cilvesi olarak Erdoğan tam teşekküllü bir dikta rejimi kurabilmek için önce kendi elleriyle oluşturduğu demokratik iktidara darbe yapmak zorunda kaldı. Daha sonra da o dikta düzenini konsolide etmek amacıyla “Allah’ın lütfu” olan fırsatlar oluşturmaya başladı. Yarım yamalak da olsa demokratik bir hukuk devleti olarak devraldığı sistemin zaaflarını kullanarak Türkiye’yi bir demokrasi ve cumhuriyet olmaktan çıkardı. Bugün Türkiye, adı henüz belli olmayan ama demokratik bir cumhuriyet olmadığı aşikar olan İslamo-faşist bir dikta rejimine dönüşmüş durumda. Böylesine köklü bir dönüşüm elbette ki acısız, kansız, işkencesiz, hukuksuzlukların ayyuka çıktığı kitlesel hak ihlalleri olmadan gerçekleştirilemezdi.

Son zamanlarda her gün birçok şehit haberi geliyorsa, başka bir ülkenin topraklarında sonu belirsiz bir bataklığa doğru ilerleniyorsa, 3 yıldır zaten hedefe koyduğu Hizmet Hareketi nesebi gayrı sahih aptalca ve alçakça bir darbe girişimi bahane edilerek en iyimser tanımla kollektif bir sosyal soykırıma tabii tutuluyorsa bunların sebebini Erdoğan’ın dikta düzenini konsolide etme emelinde aramak lazım.

Aslında Erdoğan’ın bugün uygulamaya koyduğu tasfiye, zulüm ve soykırım politikaları tarihte bir ilki temsi