Matkap gibi iç delen bakışlar

         Sözler kitabında sahabe bahsinde Üstad Bediüzzaman Hazretleri, insibağ ve in’ikâstan bahsediyor. Yani, “Sahabe efendilerimizi en büyük velilerden büyük yapan sebeplerden birisinin de Peygamber Efendimizin (S.A.S) peygamberliği sırasında yani hayattayken, iman etmiş olarak görüşen, sohbetine nâil olan kimselerin insibağ ve in’ikâsa mazhar olmalıdır” diyor. İnsibağ, aynı boya ile boyanmak, in’ikâs ise aynı akislere, yansımalara, mazhar olmaktır. Efendimize (S.A.S) vahiy, deve üzerinde iken gelince, onun ağırlığına tahammül edemeyen deve, çökmek zorunda kalırdı. Sohbet sırasında vahiy gelirse, dizi sahabeden birisinin dizi yanında ve üstünde ise o sahabe, dizine dağ çökmüş gibi hissederdi. Çünkü Kur’an-ı  Kerim vahiy hakkında “kavlen sakîlâ” yani mâhiyeti meçhul çok ağır bir söz tabirini kullanıyor.

         Üstad Hazretleri, Barla Lahikasında “in’ikâsat” tan bahsediyor. Yani kalplerden kalplere akseden yansımakta olan mânâlardan söz ediyor. Talebelerinin veya kendisinin başına birşey gelince, hiç haberleri yokken, büyük bir üzüntü ve çekinti ile içe çekilmeler, rüya görmeler olduğunu anlatıyor.

         Ali İhsan Tola Ağabeyimiz de, Risale-i Nurları,  tek başımıza okumakla, bir cemaat huzurunda okumanın çok farklı ve feyizli olduğunu ifade ediyor. Yani; “Bu nurlu ve feyizli Kur’an tefsirlerini hüşyar bir cemaate okuyup anlatırken büyük farklılık ve çok derin bir anlayışla yep yeni manalar keşfettiğinizi hissedersiniz. Sakın bunu kendinizden bilmeyiniz çünkü dinleyiciler içerisinde tam kendini vererek, ihlasla ve itikat kulağıyla dinleyen birilerinin kalbine gelen mâna ve feyzin onların kalbinden sizin kalbinize in’ikâs etmesindendir. Cemaatten yansıyan güzellikleri, kendi kalbinize doğmuş ilhamlar ve sünuhat şeklinde asla değerlendirmeyiniz. O, cemaatin bereketi cemaatin kerametidir, sakın kendinize almayınız, hata etmiş ola