Mazlumun Mazlumla İmtihanı

“Zalim, sopasını sırtımızda kırıyor; sonra da elimize o kırık sopayı verip, ‘Bunu düzelt ve özür dile’ diyor.”

Bediüzzaman, hapishanede beraber kaldığı katil, hırsız, suçlulara “musibetzede kardeşlerim” diye hitap ediyor. Onları dışlamıyor; suçlu bile olsalar, ıslahları için uğraşıyor ve müthiş bir pedagojik yaklaşım sergiliyor.

Geçen gün, Nedim Hazar YouTube kanalında yayınladığı “Cemaate Yüklenmenin Dayanılmaz Hafifliği” isimli videoda, “Zulüm süreleri uzadıkça, zalime bir şey olmuyor zannıyla kişi, kendisiyle aynı musibeti paylaşan mazlum kardeşine sarmaya, onunla uğraşmaya başlar.” diyerek güzel bir tespitte bulundu.

Zalim, en iyi bildiği işi yapmaya devam edecektir. Yalanlarla ve algılarla zehirli saltanatını ayakta tutmak için her tür namertliğe başvuracaktır. Buna çanak tutan naylon aydınlar da eksik olmayacaktır. Zulmün elbette bir bitiş noktası vardır; yeryüzünde hiçbir zalim veya zulüm ilelebet devam etmemiştir. Ama bize düşen, ne kardeşlerimize ne de kimseye zulmetmemektir. Zalimin ağzıyla konuşmamak değil midir? Hak ve hukuk çerçevesinde insan hakları ihlallerini tüm dünyaya duyurmaya devam etmektir. Bulunduğumuz beldelerde muhataplarımızla konuşarak, görüşerek, küsüp darılmadan, doğru olduğuna inandığımız işleri yapmaya devam etmektir.

Karanlığın bitmesi, kalplerimizde bir mum yakmakla başlar. İhlas ve samimiyet dediğimiz dünyanın en tesirli savunma mekanizması şu ve benzeri ilkeleri içermez mi?

Ne olursa olsun gıybetten uzak durmak.
Suizanlara dayanan kuruntuları bir de âleme ilan ederek günahı evrenselleştirmemek.

“Kalbini yarıp içine mi baktın?” kutlu beyanını veya “Siz kendinize bakın, kusurlarınızla uğraşın.” ilahi beyanını esas almak.

Sonradan pişman olacağımız sözler söylememek.

Sevmeye devam edip, kalplerimizi nefrete kaptırmamak.


Zalim veya avaneleri ne kadar tumturaklı laflar etseler, büyüleyici konuşmalar yapsalar da rasyonalite ve insaftan ayrılmamak.


Yolda buldukla