Meşrebim, mürşidim, mesleğim

Albay Hulusi  Ağabey Hz.  Üstad’a yazdığı mektubunda diyor ki:

Evet İslâmiyet gibi bir âlî tarikatım, acz ve fakrı Allah'a karşı bilmek gibi bir meşrebim, Seyyidi'l-Mürselîn gibi bir rehberim, Kur'ân-ı Azîmüşşân gibi bir mürşidim, bir dakikada mertebe-i velâyete erişmek gibi ulvî bir netice almak mümkün olan askerlik gibi bir mesleğim var.

Üstadım bana ve dinleyen her zevil akla, tarikat zamanı değil, imanı kurtarmak zamanıdır, beş vakit namazını hakkıyla edâ et, namazın nihayetindeki tesbihleri yap, ittiba'-ı sünnet et, yedi kebâiri işleme dersini vermiştir. Ben gerek bu derse, gerek Risaletü'n-Nur ile verilen derslere, Kur'an'dan istinbat buyurarak gösterdiği hakîkatlere karşı Allah'ın tevfikiyle can ü dilden belî dedim, tasdik ettim ve bana böylece hakikat dersini veren bu zâta da ömrümde ilk defa olarak Üstad dedim. Hatâ etmedim, isabet ettim.

 Hulûsi

Bu mektupta Hulûsî Bey, “İslamiyet gibi âlî bir tarîkım (yolum); acz ve fakrı Allah’a karşı bilmek gibi bir meşrebim; Seyyidi’l-Mürselîn gibi bir rehberim, Kur’an-ı Azîmüşşan gibi bir mürşidim, bir dakikada mertebe-i velâyete erişmek gibi ulvî netice almak mümkün olan askerlik gibi bir mesleğim var.” diyor.

Üstad’a evet deyişini ve böyle bir zata Üstad demekle hata etmediğini söyleyen Hulûsî Bey’in, bu hususta ne kadar isabet ettiğini yine kendi dilinden öğrenmeye çalışalım: “1938’de bizi Dersim (Tunceli) isyanını önlemeye ve bastırmaya memur etmişlerdi. İsyan dedikleri şey de, bazı dağ köyleri o yıl vergi verememişti. Bize verilen emir ise tek kelime idi: ‘İmhâ!.. Canlı bir şey bırakmayınız; genç-ihtiyar, çocuk- kadın ve saire...’  Bu tarz bir muamele ile, bunlar salâh mı bulacaklardı? Ben kıt’a komutanı idim. En çetin ve zor vazifeyi de bize verdiler. ‘Sen piyâdesin, seni topla takviye etmek gerektir’ dediler. Müthiş bir hüzün ve ızdırap içinde idim. Hz. Üstad, benim bu hüznümü hissetmiş. Bu durumu kendisine yazıp soramadım. Nasıl yazabilirdim?  Bu ızdırabımı kağıda nasıl dökebilirdim? Tam merh