'Nasih'lerini kaybeden toplumun maruz kalacağı musibetleri Efendimiz (sas) haber veriyor

Nâsih, sohbet ve nasihat eden demektir. Nasihat; insanların ruhuna girebilmek için başkalarına iyilikte bulunmaktır ve her konumdaki insan için, her zaman gerekli olan çok önemli bir ihtiyaçtır. 

     

Zâriyat sûresi 55.âyette; “Onlara hatırlat! Çünkü zikir ve hatırlatma mü’minler için mutlaka yararlıdır.” buyrulmaktadır.  Ne var ki, nâsihin ruhundan ‘Mârifetullah’ damlamalıdır. Âhirzamanda, ümmet-i Muhammed’e (sav) diriliş üfleyecek zevâtın önemli ünvanlarından birisi de ‘nâsih’ olacaktır.

     

Temimu’d-Dâri (ra) anlatıyor: Resûlullah Efendimiz (sav); ‘Din nasihatten (hayırhahlıktan) ibarettir.’ buyurmuştur. Biz sorduk: 

-‘Ey Allah’ın Resûlü! Kimin için hayırhah olmaktır?’ Efendimiz; 

-‘Allah için, Allah’ın kitabı için, Resûlü için ve müslümanların idârecileri ve bütün müslümanlar için!’ buyurdular. (Müslim)

    

Dinin rûhu olan bu nasihatler, dinin yaşanıp yaşatılabilmesi için, olmazsa olmaz zarûret ölçüsünde bir zarûrettir. Bu vazife yapılmadığı takdirde, İslâm binâsının er veye geç yıkılması mukadderdir.

     

Din yaşanmadan, yaşatılamaz. Efendimiz (sav), ‘Hakîki mü’min görüldüğü zaman Allah’ı hatırlatan bir dildir.’ (İbn-i Mâce) İnsanı, hakîkate ulaştıran iki esastan biri ‘sohbet’ diğeri ise, ‘hizmet’ olduğu bir gerçektir.

      

İnsanın şahsında hayat bulmayan, yollara düşürmeyen, îmanın güzelliklerini başkalarına tattırmayı hedeflemeyen sohbetler bereketsizdir. İnsanları mârifet ufkuna ulaştırma mevzûnda, semeresi yok hükmündedir.

    

Yeryüzünün en bahtiyar insanlarıdır Ashâb-ı Kiram Efendilerimiz (r.anhüm).. Sohbet-i Nebî (sav) ile şereflenmişlerdir. Bu şereflerinden dolayı onlara, ‘Musâhabe Kahramanları’ manasına ‘Ashab’ denilmişti