Neo-Ebu Leheb'ler ve zift medyası

Kur’an aynı zamanda bir tipoloji kitabıdır. Tüm karakterler eksiksiz yer alır. Ebu Cehil’ler vasıflarıyla; nifakın idolü İbn-i Selül’ler sıfatlarıyla oradadır. Velid İbn-i Mugeyre’lerin tepkileri ve sözleri aktarılır. Sıfatları yanında lakabıyla yer alan sadece Ebu Lehep’tir. Anlamı “ateşin babası” idi.

Ebu Lehep dendiği zaman, o yalnızca ‘Abduluzza bin Abdülmuttalib’ demek değildir. O perdeyi sıyırdığınız zaman her devrin Ebu Lehep’leriyle yüz yüze gelirsiniz. Efendimiz (sav) insanlara dini tebliğ için panayır panayır gezerdi. Konuşurdu. Anlatırdı. Ebu Lehep diğer kafir ve münafıklardan farklıdır. Üşenmez onu gölge gibi takip ederdi. İnsanlar “Peki ya onun arkasında giden, onu yalanlayan, bu adam da kimdir?” diye sorduğunda “O da, onun amcası Ebû Leheb’dir!” derlerdi.

Efendimiz (sav) bir yere gitmeden önce  gideceği yeri öğrenirse önceden gider  aleyhinde konuşurdu. “Ey ahali!.. Bu, yeğenimdir; gelecek, bilin ki yalan söylüyor. Ondan uzak durun!” derdi. Haşa “O bir mecnundur” diye ön alırdı. Bununla kalmaz, Efendimiz (sav) tebliğ ettikten sonra bir daha giderdi. İnananları vazgeçirmek için uğraşırdı.

Kur’an, karısı Ümmü Cemil’e “Odun hamalı”(111/4) der. Arapça’da “İnsanların arasını bozmak için, laf taşıyan, bozgunculuk yapan”lar için “Onlar arasında odun taşıyor” deyimi kullanılır. “Aralarında ateş yakıyor” dendiğinde arayı bozmak anlaşılır. Gevezelik yapan kimseye, “Geceleyin odun toplayan” derler. Ümmü Cemil tam bu işi yapardı. Susmaksızın çevreyi ifsad ederdi.

Ebu Leheb belki kılıçla, bıçakla kimseye saldırmamıştır. İşkence yaptığını bilmiyoruz. O ve karısının yaptığı iş bunların çok ötesi