[Numan Yılmaz Yiğit] Barışı Zorlamak

 NUMAN YILMAZ YİĞİT

 Filistin Gazze, İsrail savaşı ile dünya yeni bir krize girdi. Yaklaşık bir aydan beri tüm dünya diken üzerinde bu savaşı takip ediyor. 3. Dünya savaşı çıktı çıkacak dedikoduları her mahfilde dile getirilirken ortada müthiş bir dram yaşanıyor.

      Yayınlanan haberlerden daha şimdiden Gazze’de on bine yakın ,İsrail tarafında da  beş yüz insani kayıp yaşandığı bildiriliyor. Gazze’de  deprem olmuş gibi hatta daha kötü bir yıkım var. İnsanlar perişan bir vaziyette yıkık binalar arasında bazen bir insanı kurtarmakla bazen de bir ölü veya yaralıyı hastaneye yetiştirmek ile meşgul, sürekli bir  telaş ve koşturmaca halindeler. Nerede ve ne zaman kimin binasına veya başına bir bomba düşecek belli değil. Hele kadın ,çocuk ve yaşlıların durumları içler acısı bir vaziyette vicdanı olan insanların içini sızlatıyor.

      Savaşlarda her zaman en çok zarar görenler ,kadın , çocuk ve yaşlılardır. Hem de savaşta , hiç  dahilleri,  suçları ,olmamasına rağmen. Genelde  en düşman ülkelerin halkları bile dostturlar. Ama ne yazık ki her halk da başındaki yöneticisine tabidir. İster demokratik isterse de diktatörlükle yönetilen ülkelerde olsun  fark etmez. Diktatörlükle yönetilen ülkelerde yöneticiye bağlılık  daha katı iken demokrasinin olduğu ülkelerdeki bağlılık  daha esnek gibi durur. Fakat yine de bir tabiiyet söz konusudur. Bilhassa acil durumlarda yöneticiler çok sorgulanmazlar. Bu tür savaş ve kaos dönemlerinde halk ’Söz konusu vatansa , gerisi teferruattır’ gibi bir mantıkla ,problem nedir, neden kaynaklanmaktadır, kim haklı kim haksız? gibi konuları bir kenara bırakıp  doğal olarak, ülke ,vatan ve millet için tek vücut olunması gerektiği gerekçesine bağlı hareket etmek zorunda kalırlar. Zaten savaşa karar veren yönetici ve ekibi , ne yapar eder , halkı ikna edecek bir kısım argümanlar üretmeyi başar