"O adı gibi Kocamandı!"

Kendisiyle 1985’li yıllarda tanışma bahtiyarlığına erişmiştim. Bulunduğumuz mekâna oldukça sınırlı sayıda kişinin uğradığı o zaman dilimlerinde sık sık uğrayan enderlerden biriydi. Sessizliği, vakarı, nezâketi, mütevaziliği ve mütebessimliği ile hep dikkatimi çekmişti. Giyim kuşamı özenle seçilmiş, lüksten uzak ama önemli bir iş yaptığı her halinden belli oluyordu. Birkaç geliş-gidişinden sonra, merak ettim ve böylece kim olduğunu da öğrenmiş oldum.

O, artık bulunduğumuz kıymetli mekânın adeta sâkinlerinden biri gibi olmuş ve sık sık uğrar olmuştu. Özellikle de her ayın belli günlerinde, onda ayrı bir heyecan ve endişe hissederdim. Elindeki mütevâzi ve oldukça kabarık çantasıyla gelir, ortamı yoklar, bazen saatlerce bekler, uygun olmadığı zaman boynu bükük, hüzünle gider ama ertesi gün yeniden önceki günkü aşk ve heyecanıyla gelirdi.

Bazen onun bu gelişleri, biteviye bir hafta devam ettiği de olmuştu. Görüşeceği Zât müsait olmadığı ya da rahatsız olduğu için ertesi güne, o da bir ertesi güne derken uzayıp giderdi. Görüşme kabulü bildirilince de büyük bir heyecanla çantasını alarak salona girer ve çantasından çıkardığı resim, yazı vs. gibi bana oldukça ilginç ve orijinal gelen materyalleri, âdeta mükellef bir sofra gibi yere serer ve tek tek okuyarak bilgi verir, sonra da denilenleri sayfalara özenle kaydederdi. Bu hummalı faaliyet, o yıllarda aylık yayınlanan ve ilgili herkesin çıkmasını âdeta iple çektiği SIZINTI DERGİSİ’nin mizanpajıydı.

Bahsi geçen yıllar hızlıca geçmiş, hiç beklemediğim bir şekilde ezeli kader kazaya dönüşmüş ve yukarıda kısaca kendisinden bahsettiğim Zat, kayınpederim olmuştu. O, benim için artık bir abiden de öte aynı zamanda bir kayınpederdi.