Muzaffer öğretmenin son duası...

Sınıfta ayrı bir heyecan var bugün. Birazdan din dersi öğretmenleri, hayatlarının rehberi, sevilen Muzaffer Bey,  tebessümleriyle sınıfa teşrif buyuracak. Bir şeyler var planlanan. Sanki Muzaffer öğretmene bir kumpas! Sınıftaki hareketlilik bir şeylere gebe. 

Evet, ayak sesleri geliyor. Herkes yerine, şimdi hareketsizlik zamanı. Bir sevgili gibi, güzel bir seven gibi, merhametli çehresiyle sınıfa gelen Muzaffer hoca, bugün güneş gibi  parlamıyor. Sanki yolunda gitmeyen bir şeyler var. Sanki yolunda gitmeyecek bir şeyler. 

Selamlaşmanın ardından Muzaffer öğretmen; bugün, dersteki konumuz, vedalaşma deyiveriyor. Öğrenciler, bu kelimeyle adeta yaz günü zemheriye tutuluyorlar. Muzaffer hoca, savaşı kaybetmiş ama inancına sarılmış bir kahraman gibi, dik duruşuyla konuşuyor. Her buluşmanın, her tanışmanın, alnına yazılıdır veda. 

Önemli olan, nasıl tanışıldığı değil, nasıl vedalaşılacağı, nasıl hatırlanılacağı. Efendiler Efendisi Efendim SAV'de ashabıyla tanıştı ve bir gün en mutlu oldukları Hac mevsiminde, veda cümleleriyle haccını tamamladı. Bir sonraki yıl, artık hacda bedenen yoktu. 

Hayat bu, belki bizim için, belki bu ders, belki bu öğretim yılı, kim bilir belki de veda zamanıdır. Öğrenciler duyduklarından rahatsızlandıklarını belli ederken, hocam, veda için bugün hiç de uygun bir gün değil demeleri bile o koca çınara geri adım attırmadı. 

Veda cümleleriyle sınıfı gözyaşlarına boğdu. Hz. İbrahim aleyhisselam ve kadere teslimiyeti anlatmaya başladı. Hukuk tanımayan çağın Nemrudu sözde kalemini kırmış ve Hz. İbrahim aleyhisselamı ateşe atmaya karar vermişti. Herkese ders verme niyetiyle büyük bir ateş yaktırdı.