Öyle Bir Şükür ki, Biri Binler

Süleyman Aleyhisselam, Karınca vâdisinden geçerken  bir karıncanın diğerlerine yaptığı  ikazı duyunca:  “ Onun sesini işitince Süleyman  (Aleyhisselam)  tebessüm ederek: ‘Ya Rabbi, dedi, beni nefsime öyle hâkim kıl ki, gerek bana, gerek ebeveynime ihsan ettiğin nimetlere şükredeyim, Seni râzı edecek yararlı işler yapabileyim. Bir de lütfedip sâlih ve hayırlı kulların  arasına beni dâhil eyle.” (Neml Suresi, 19) 

Muhammed Fethullah Gülen  Hocaefendinin bir soru üzerine bu hususta söylediklerinden bir parça:

“Hani insan ister ki, Evliyâullaha müyesset olduğu  gibi öyle bir tesbih çeksin, BİR  TESBİHE  BİNLERCE ‘Sübhanallah’ı sığdırsın; bir defa desin, ama binlerce tesbihi birden demiş gibi KALBİ  AÇILSIN. Bu hâl mümkündür ve o çok büyük, engin bir kalbe vabestedir. İşte Süleyman Nebi gibi peygamber efendilerimiz ve ehlullahtan bazı Hak erleri zerrât-ı  kâinatı, âdeta tesbih tanesi gibi kullanır; bir teşbihle binlerce SÜBHANALLAH’ı  seslendirirler. Allah’a karşı şükürde bulunacaklarsa, bir kapıdan ŞÜKÜR der; ama şükür sesini, hamd sadâsını YÜZ  KAPIDAN birden yükseltir; fakat yine bunu da az görürler. Çünkü onlar, nimetlerin farkındadırlar. Farkında olmak, o nimette bir enginlik hâsıl eder onların gönlünde. Yapıp ettikleri fiilî, kavlî ve fikrî hiçbir şükrü yeterli görmezler ve ‘Ben bu nimetlerin şükrünü edâ edemem.’ der şükrü daha iyi edâ edebilme yolları ararlar. 

“Onlardaki bu hâli şöyle düşünebilirsiniz. Biz, bir sofrada yemek yer, ellerimizi kaldırır, dua ve şükrederiz. Dua ve şükrümüz, bir yönüyle sadece yediğimiz yemek etrafında döner. Oysa ki, kalbimiz engin olursa, biz yediğimiz o yemeği, dün yediğimiz, ömrümüz olursa yarın yiyeceğimiz yemekle ve aynı zamanda sevdiğimiz insanlara lütfedilen rızıklarda