Peygamber Efendimiz'in en çok sevdiği kişi

İnsanlar tarafından sevilip sayılan Hz. Ebû Bekir, çok iyi ahlaklı biriydi. Efendimiz onunla birlikte olmaktan mutlu olur. “Allah'ım! Ebû Bekir'i mağarada arkadaşım kıldığın gibi Cennette de arkadaşım kıl!” diye dua ederdi. (İbn Manzûr, Muhtasar, 13/70) En sevdiği kişilerin başında gelirdi. Hz. Amr b. Âs anlatıyor: “Zâtusselâsil seferinden döndükten sonra Allah Resûlü'ne (s.a.s.):

- Ya Resulallah! En sevdiğin kişi kimdir? diye sordum.

- Âişe'dir, buyurdu.

- Erkeklerden, kimdir, dedim.

- Âişe'nin babasıdır, buyurdu.

- Sonra kim, diye sordum.

- Ömer, buyurdu. Birkaç kere daha sordum. Her seferinde bir sahabinin ismini söyledi. En sona kalmaktan korktuğum için sormayı bıraktım. (Buhârî, 3662)

Onu bu sevgiye mazhar kılan en önemli sebeplerden biri Allah ve Resûlü'ne duyduğu muhabbeti ve adanmışlığıydı. O tüm varlığıyla kendini İslam davetine adamıştı. Efendimiz, onun bu yönünü açıkça ifade ederdi. İbn Abbâs onun nasıl biri olduğunu şu veciz sözlerle anlatır: “Allah kendisine rahmet etsin Hz. Ebû Bekir; tam bir Kur'an aşığı, şerrin ve şer odaklarının amansız düşmanıydı. İyiliği emreder, kötülüklerden sakındırırdı. Sabır ve sebat timsali biriydi. Hayasızlığa bir an bile meyletmez, gece namaz kılar, gündüz oruç tutardı. Allah'ın dinini arifane bilir, ondan hakkı ile korkar, haramlardan köşe bucak kaçar, helak eden büyük günahlara sırt çevirirdi. Verâ ehli, kanaat sahibi, iyilik ve emanete titizlikle riayet eden salih insanlardandı. Allah'ın ona iftira edenleri kıyamet günü cezalandıracağından şüphe yoktur.” Onun Efendimiz'in katındaki değerini bilen sahabiler kendisine saygıda kusur etmezlerdi. Efendimiz de onları saygıya teşvik eder, saygıda kusur edeni uyarırdı. Sahabeden Hz. Câbir b. Abdullah anlatıyor: “Bir seferde Hz. Ebû Derdâ'nın; Hz. Ebû Bekir'in önünde yürüdüğünü gören Allah