Harun Tokak - Polenler

Sonbahar rüzgarları hazan bestesini söylüyor.

Biz yine yollardayız.

Ay, gri bulutların arasından yarım dilim ballı bir kavun gibi gülümsüyor.

Gökteki gri bulutlar sanki kata katar hüzün taşıyor.

Gökteki ayın hüznü, kararan sulara dökülüyor.

Şairin dediği gibi, topraklardan, havadan hüzün taşıyor.

Hazan vurgunu bir sonbahar gecesi bizi Burak ve Gülay çiftinin hatıralarına taşıyor.

Bu soylu çift büyük bedeller ödemişler. Çok sevdikleri mesleklerinden ihraç edilmişler. Hapis yatmışlar.

 Ülkelerini, sevdiklerini geride bırakmışlar. Meriç’ten geçerek Kuzey Avrupanın bu soğuk ülkesine gelmişler.

Çok saygılı ifadeler kullanıyor olsa da yine de Burak Bey’in kafasında Hizmet Hareketi hatta Hocaefendi hakkında ikircikli düşünceler olduğu hemen fark ediliyor.

 Bazı kimselerin “Hocaefendi çıkıp açıklama yapsın ya da başımıza bu işleri kim açtıysa hesap versinler” demesi, belli ki onu da tesiri altına almış. Sadece duydukları değil, bazı yaşadıkları da sanki bu düşüncesine destek veriyor gibi.

Musibet anında bazan sağlıklı düşünemeyebiliyoruz; bu da normaldir.

Ortada birçok asıllı, asılsız bilgiler dolaşıyor.

Yıllardır iktidar medyası algı operasyonları yapıyor.

 Bütün bunlardan etkilenmemek mümkün değil.

Hâlâ insanlar tutuklanıyor, hapse atılıyor. Aileler parçalanıyor, yuvalar dağılıyor.

Çocuklar bu durumdan anne babalarını suçluyor.

 “Sizin yüzünüzden biz bunları yaşıyoruz,” diyorlar.

 Yaşlı anne babaların, evlatlarına yapılandan dolayı yüreği yoruluyor