Pragmatik çatışma atmosferinde küresel tehditler

Rusya-Ukrayna krizini/savaşını, Batı, Rus ve Ukrayna olmak üzere farklı kaynaklardan takip ediyorum. Genel olarak uluslararası platformlarda çok ciddi bir bilgi uyumsuzluğu var. Çelişkiler ve kendi tarafına yontulmuş abartılar var. Bu tip dezenformasyondan dolayı çok sayıda takip eden, maalesef barış formülünü Ukrayna için bir tür müzakere pozisyonu olarak algılıyor. Fakat şu bir gerçek ki halen ne Kiev ne de Moskova barışa yönelik ya da barışa giden müzakerelere yönelik bir adım atabilmiş değil. İki tarafın da şartları halen uç noktalarda. Özellikle Rusya bu günkü mevcut şartlarda, Batının ve NATO’nun direk karşı ve agresif açıklamalar yaptığı bir dönemde, daha donanımlı ordu, ekonomik istikrar, yeni teknolojik silah üstünlüğü, zırhlı araç sayısı, savaş uçağı ve roket sayısı gibi pozisyonlarda fark atmışken müzakere şartlarından taviz vermeyecektir. 

Ukrayna'nın 1991 sınırlarına dönme ve o zaman verilen haklar talebi var. Daha ziyade, ülkenin başlangıç konseptine geri dönmek, bunu adil sonuç görüyor ve o günkü statükonun yeniden sağlanmasını istiyor. Ve uluslararası hukuku yeniden tesis etmek için yalnızca toprak meselesinin çözülmesi değil, aynı zamanda tazminatların da olması gerektiği, sınır dışı edilen sivillerin, çocuklar, savaş esirleri vb. herkesin ülkesine geri dönmesi gerektiği gibi çok madde ekleniyor. Ve bu istekler dünyanın mevcut pragmatik yapısına göre çok ağır. Taraflar arasında bir tür uzlaşma ihtimalini kapatıyor. Aslında gerçek acı tablo birliklerin geri çekilmesi sonrası ortaya çıkacak. Yıkılmış binalar, kişisel haklar, esirlerin geri dönüşü, yerinden edilmiş insanlar, çevresel, kültürel, insani meseleler, binlerce hatta on binlerce başka konuyu içeriyor ve bunların her birinin ayrı ayrı müzakere edilmesi gerekecek. Yani tam sözleşme on yıllarca sürecek.