[Prof. Dr. Osman Şahin] Sünnete Saldıranlar karşısında Sonsuz Nur

Sahabeler, tâbiin ve tebe-i tâbiin büyüklerimiz hadis veya sünnet söz konusu olduğunda çok titiz davranırlardı. Duyduklarını hemen kabul etmezler ve çok ciddi seviyede araştırıp doğruluğuna kesin kanaat getirdikten sonra sünneti hafızalarında ve yazılarında kayıt altına almışlardır. Bu büyük hassasiyeti de aynen kendilerinden sonra gelenlere aktarmışlardır.

Çünkü, onlar bu hususta da Allah Rasûlü tarafından çok ciddi bir şekilde eğitime tabi tutulmuşlardır.

Resûlullah (SAV) Efendimiz: "Kim benim üzerime yalan uydurursa, Cehennem'deki yerini hazırlasın!" demişler; bir defasında “Kim yalan olduğunu bile bile benden bir söz rivayet ederse, o da yalancılardan biridir." ve bir diğer rivayette: "Kim kasden benim üzerime yalan uydurursa, Cehennem'deki yerini hazırlasın!" diyerek bu hususta ashabına sürekli telkinde bulunmuşlardır.

Dolayısıyla, sahabe bu hususta çok büyük bir hassasiyet gösteriyor, Allah Rasûlü’nun bu tehdit ettiklerinden oluruz korkusuyla, hadis rivayetinden çekinmişler, rivayet ettiklerinde ise en ufak bir değişiklik olur korkusu ile çok büyük bir titizlikle hareket etmişlerdir:

“Doğruyla yalanın arasındaki farkın, Resûlullah (SAV) ile Müseylimetü'l-Kezzâb veya gökle yer arası kadar birbirinden uzak bulunduğu o dönemde, en büyük ve en mühim hususiyetin doğruluk olduğu düşünülecek olursa, o ışık asrında her mü'min, hele bu mü'min sahabe ve sahabeyi takip eden tâbiînden ise, bırakın Efendimiz'e karşı yalan söylemeyi, Efendimiz'i hevâ ve hevesleri istikametinde konuşturmayı, en ufak bir yalanı bile söylemeleri mümkün değildi. O kadar ki, Hz. Ali Efendimiz (RA): "Ben, size Resûlullah (SAV) Efendimiz'den bir şey söylerken, (öyle dikkat eder, öyle söylerim ki,) gökten yere düş (üp parça parça olmak) benim için, O'nun üzerine yalan söylemekten daha ehvendir." buyururlardı…