[Prof. Dr. Osman Şahin yazdı] Dinde Reform Peşinde Olanlar

Batı Dünyası’nda, Hristiyanlığın ilmin önünde bir engel olduğu noktasında oluşan kanaat, din ve ilmin birbirlerinden ayrılmaları ve birbirlerinin sahalarına girmemeleri gerektiği düşüncesini meydana getirmiştir. Sonuçta, din ve nübüvvet kurumları toplumda önemli bir değer kaybına uğramıştır. Maalesef, bu yaklaşım, dinlerin mahiyetlerindeki ve pratikteki birçok farklılıklara rağmen, bizde de aynen taklit edilerek, toplumun genelinde kabul görmüştür. Fethullah Gülen Hocaefendi’nin ifadesiyle, başkaları için kurulan darağacında İslâm da asılmak istenmiştir.

Üstad Hazretleri “İşârât-ı Seb’a”da, İslamiyet ile diğer dinlerin aynı kategoride ele alınamayacağının nedenlerini açıklamaktadırlar. Bu risalede, Avrupa’da ihtilallerin ve Protestanlığın ortaya çıkmasına sebebiyet verildiği zamanda, Hristiyanlığın bir tahakküm ve istibdat vasıtası haline geldiğinden, hürriyet isteyen düşünürleri ezmeye vesile edildiğinden, toplumun rahatını ve içtimai yapısını yerle bir eden dört yüz seneye varan ihtilallere sebep olarak görüldüğünden halkta ve düşünce adamlarında Hıristiyanlığa karşı bir küsme ve düşmanlık oluştuğunu, ama İslâmiyet için bu hususların geçerli olmadığı, tam tersine halkı havassa karşı faizin haramlığı ve zekat gibi yollarla koruduğundan, ilme ve aklın kullanılmasına her zaman teşvik ettiğinden, Müslümanların dinlerine tam sarıldıklarında terakki ettiklerinden ve dinden uzaklaştıklarında gerilediklerinden, İslâm tarihini şahit göstererek bahsetmektedirler. 

Daha önceki yazılarda da açıklandığı gibi, dinde değişiklik ve reform talebinde bulunanlar, genelde, Batı Dünyası’nı kendilerine örnek almışlar, körü körüne bir taklitçilik içerisine girmişler ve Batılı müsteşrikler