Renk diktatörleri ve insanca yaşam

Büyük fizik bilgini Newton’a kadar tüm fizikçilerin yanıldığı bir nokta vardı. O güne kadar tabiat felsefecileri “beyaz ışığın” saf, berrak ve temiz olduğuna inanıyorlardı. Buna karşılık diğer renkler ise kesinlikler saf ve temiz değildi.

Geçtikleri kirli ortamlar onları kırmızı, sarı, yeşil ve mavi yapıyordu. Örneğin saflık biraz bozulursa ortaya “kırmızı”, daha fazla bozulursa “mavi” ışık çıkıyordu. Onlar, cam prizmadan geçen beyaz ışığın gökkuşağındaki renkleri bu yolla oluşturduğunu sanıyordu.

Newton ise uzun deneyler sonrasında prizmadan geçen renkli ışığın değişmediğini tersine saf ve değişmez olanın beyaz ışık değil renkli ışık olduğunu bulmuştu. Bu olağanüstü keşfi sonrası heyecanlanan Newton, bu raporunu İngiltere Kraliyet Derneği’ne rahatça kabul ettireceğini sanıyordu.

Newton, derneğin fizikçilerinden beklediği kabulü göremedi. Bilakis dernek başkanı Robert Hooke kendisinden 7 yaş küçük bu yeni yetmeyi çekemedi ve klasik “renk teorisi”ni canla başla savunmaya devam etti.

Tüm bilimler arasında paralellikler vardır. Fizikten sosyolojiye geçiş yapalım. Sosyolojik hayatta da “beyaz ve aydınlık” tıpkı fizikteki gibi renklerin karışımıyla ortaya çıkar. Eşyanın tabiatı bu. Barış ve bir arada insanca yaşamanın sırrı bunda gizli.

Türkiye, rengârenk bir topluma sahip. Tarih boyunca da bu böyle oldu. Kozmopolit semtler, farklı etnik kökenler, birbirine aykırı görüşler. “Renkler” bu ülkede “halk” düzeyinde hiçbir zaman bir diğeriyle çatışmadı. Her “etnik köken” ve “farklı görüş” bir renkti. Nişantaşı vardı, Beyoğlu vardı Fener vardı ama Fatih de vardı. Üsküdar da vardı. Hiçbir “rengi”, bir diğerine dönsün diye zorlayan yoktu. Herkes kendi “rengine” göre yaşam tarzı oluşturuyor, “rengine” uygun kıyafetler giyiyordu. Her renk, bir diğerine saygı gösteriyordu.

Kimse “sen niye kırmızısın, hayır