[Safvet Senih] Çevirir Allah Seyyiâatı Hasenâta

Mesnevî –Nuriye’de Üstad Bediüzzaman Hazretleri diyor ki: “Bil ki: Nefis pek acib bir şeydir. Eğer tezkiye edilip temizlenirse, Cenab-ı Hakkın Güzel İsimlerinin definelerinin tecellilerini idrâk etmek için nihayetsiz aletler ve hadsiz mizanlarla dolu bir hazinedir. Günaha dalıp azgınlaştığı takdirde ise, yılanlar, akrepler ve haşaratla dolu bir mağara olur.

“Evlâ olan, ‘En doğrusunu Allah bilir’ nefsin öldürülmesi değil; Sahabenin gittiği yoldaki gibi tezkiye ile temizlendirilip öldürülmeden varlığının devamını sağlamaktır. Bu ise, ekser evliyanın mânevî yolculuğu olan seyru sülûkünde olduğu şekilde onun tamamıyla ölmesinden, hikmet sırrına yani yaratılış hikmetine daha muvafıktır. (Öyle ya Allah nefsi, öldürsünler diye yaratmış olamaz. Şeytanın bir yaratılış hikmeti olduğu gibi, elbette nefsin de öyle bir sır ve hikmeti vardır.)

“Evet NEFSİN  KÖKÜNDE  şiddetli bir açlık, büyük bir ihtiyaç, acip bir zevk var. Seciyelerinin mecrâsı değiştiğinde, onun zemmedilip kötülenen HIRSI, doymak bilmez bir İŞTİYAKA ınkılab eder; uğursuz meşum GURURU  her türlü ŞİRKTEN kurtuluş vesilesi olur; nefsine ve zâtına muhabbeti, RABBİNİN  Z TΠ MUHABBETİ hâlini alır ve hâkezâ… Böylece GÜNAHLARI  SEVABA  DÖNÜŞMÜŞ  OLUR.” (Şemme, 69. İ’lem) 

“Ehl-i velâyet, her ne kadar nefsi öldürmeye muvaffak olurlar, kötülük emreden nefsi öldürürler; yine sahabeye yetişemiyorlar. Çünkü sahabelerin nefisleri tezkiye ve tathir edilip temizlendiğinden; nefsin mahiyetindeki pek çok cihazlar ile, ubudiyetin çeşitlerine şükür ve hamdin kısım kısım farklı nevilerine daha ziyade mazhardır. Nefsi öldürdükten sonra, velilerin ubudiyetleri basitlik peyda eder.” (Yirmi Yedinci Sözün Zeyli, İkinci Vecih)

“Elhâsıl:  Nefs-i emmâre tahrip ve şer cihetinde nihayetsiz cin