Sahabenin Kırılmak İstenen Kapısı 2

Önceki yazıda Hz. Muaviye’nin adalet-i izafiye düşüncesini zulümlerine perde yapmak için kullanan ve Siyasal İslâm adına ortaya çıkan zalimlerin ve münafıkların aslında, Şia’ya olan yakınlıkları ve dinde reform arzusu sahibi olmalarına binaen ve bu hususta en büyük engel olarak gördükleri sahabe engelini aşabilmek için malzeme olarak kullanmak istediklerinden dolayı, hakikatte, bunların Hz. Muaviye’ye düşman oldukları konularını ele almıştık.

Halbuki, Ehl-i Sünnet ve'l-Cemaat cephesinde durum tamamen farklıdır ve bunların tam tersi istikametindedir. Ehl-i Sünnet ve'l-Cemaat Âl-i Beyt’e muhabbette çok daha ileridedirler. Zaten, Ehl-i Sünnet alimlerinin ve büyüklerinin içerisinde önemli bir kesim Âl-i Beyt-i Nebeviye’ye mensupturlar. 

Âl-i Beyt-i Nebeviye’ye olan tarafgirlikleri veya mensubiyetlerinden kaynaklanan muhabbetleri, onları ifrat ve tefritlere düşürmemiştir. Hristiyanların Hz. İsa’ya ve Şia’nın Hz. Ali’ye muhabbetlerindeki ifratları gibi vartalardan korunabilmişler, Kur’an ve Sünnet’e tam bir bağlılıkla hareket edebilmişlerdir. Kur’an’i ve Nebevi beyanlar ile sena edilerek nazara verilen, tezkiye ve tathir edilen sahabelerin hepsine karşı saygıyla hareket etmişler, onların doğruluklarını, güvenilirliklerini, niyetlerindeki sağlamlıklarını tasdik etmişler ve böylece onlar üzerinden gelen Kur’an ve Sünnet’i tam olarak alıp dinlerinin sıhhatini koruyabilmişlerdir.

O dönemlere yakın yaşayan, fıkıh ve hadis alimleri o dönemlerde yaşananları değerlendirmişler ve ittifakla, Hz. Muaviye (RA) dahil, sahabe efendilerimizin tamamının niyetlerindeki sağlamlık ve duruluğu ifade etmişler ve asla sahabeye dil uzatılma