Şahin Alpay'dan mektup var

Şahin Alpay*

Hasan Cemal, sağolsun, anılarını içeren Hayat işte böyle geçip gidiyor başlıklı yeni kitabını dumanı üzerinde tüterken, avukatlar aracılığıyla bana ulaştırdı. Bir solukta değil, altını çize çize okudum. Ne de olsa Hasan Cemal’in kendine ait hayatının değil, ama meslek, ve daha çok, fikir hayatının en yakın tanıklarından biriyim. Onun da hayatımda önemli bir rolü olmuştur.

 

Dostluğumuzun 50 yıllık bir geçmişi var; 1960’ların sonlarında Devrim ve Aydınlık dergilerinin kapı komşu olduğu yıllara uzanıyor. O sıra HC bir “cuntacı” bende “hattâ Maocu”ydum. 1970’lerden itibaren ikimiz de adım adım siyasi özgürlük ve çoğulcu demokrasinin vazgeçilmez olduğunda karar kıldık.

 

1974 affıyla İsveç’ten askerlik yapmak üzere yurda döndüğümüzde ziyaretine gittiğim dostlarımdan biri Hasan Cemal oldu. 1973’ten itibaren Cumhuriyet gazetesinde çalışmaya başlamış, 1979’da da Ankara büro şefi olmuştu. 1981’de yurda kesin dönüş yaptığımda da Genel Yayın Müdürü’ydü. Çiçeği burnunda siyaset bilimi doktoru olmama rağmen akademik kariyere devam etme imkânı bulamayacağım anlaşılınca, Hasan Cemal’in kapısını çaldım. Ortak dostumuz rahmetli Uğur Mumcu’nun da destek olmasıyla Hasan Cemal bana Cumhuriyet’te iş vererek, hiç hesapta olmayan gazeteciliğe adım atmama yol açtı.

 

Gazetede ilk işim Ocak 1982’den itibaren benim önerdiğim kitap sayfasını hazırlamak oldu. Ağustos 1982’den itibaren de gazetede tam-zaman çalışmaya başladım; çeşitli editörlük görevlerinde bulundum. Hasan Cemal bana yazarlık yaptıramayacağını anlayınca, haberci olmaya teşvik etti; “kendine bir uzmanlık alanı seç” telkininde bulundu. Cumhuriyet gazetesinin tarihini yazmamı önerdi. Bu önerilerinin hiçbiri yürümedi, ama ona Cumhuriyet’in herkesçe güvenilerek okunan bir referans gazetesi olmasına dair raporlar yazdım. İsteği üzerine bir tür okur temsilcisi olarak sabah toplantıları