Savaşın açlığı...! 7 okka, 70 okka

Ramazan ayı bolluktur, berekettir.Mümin'in ayı olan bu mübarek ayda zulüm altında sıkıntıda,zorluk' ta yoklukta olanlara "Allah"ım latif ismi hürmetine yardım eylesin.

Sizlerle bir zamanlar Afganistan da görev yaptığım zaman yaşamış olduğum acı hatıraları topladığım Bir Gazetecinin Seyir Defteri Kitabım dan  gerçek yaşam hayat hikayemi paylaşmak istedim. Yine böyle bir Ramazan ayında Afganistan'ın başkent'i Kabil de görev yapıyordum.

"Ramazan ayı Kasım ayına denk gelmişti.Soğuklar iyice kendini insanın iliklerine kadar hissettiriyordu.Afganistan da Taliban yönetimi artık her yerde güvenliği sağladık herkes emin olsun telkinleri vardı ama silah sesleri çatışmalar, ölümler hiç eksik olmuyordu.

Başkent Kabil'in Vezir Ekberhan semtinde yapayalnızdım.Kısa zamanda öğrendiğim farsça ile çarşıdan kendime bir arkadaş edinmiştim.Adı Aydunddin, Kabil üniversitesinde bir zamanlar öğrenci olan  Aynuddin yanımda çalışmak istemişti. İlk başta kabul etmek istemedim çünkü ona verebilecek bir maaş verme durumum yoktu.Zaten yardımcıya da ihtiyaç yoktu. Aynuddin çok ısrar etti, ben gelip gideyim dedi.Israrlarına dayanamadım, kabul ettim.Sabah geliyor akşam iftar olmadan gidiyordu.Ramazan ayının ilk  haftası bir sabah bana Üstaz yardıma muhtaç çok zor durumda bir aile var yardım edebilir miyiz? deyiverdi.Barakada yaşıyorlar,şu arka tarafta kalsalar bu soğuk kış gününde çok iyi olacak,hem sana yemek yaparlar dedi ama beni de kara bir düşünce sardı.Benim cebimde elli dolar para ve onunda birazını Afgan rupese bozdurdum.Günlük sahur da iftar da  kuru ekmek, yumurta idare etmeye çalışıyorum.Birde şimdi onlar!Aynuddin! ben bir düşüneyim dedim ama sonunda hadi gelsinler dedim.Onun vasıtasıyla birde aşçımız olacaktı. Evin babası yemek yapmayı biliyormuş.Aşçının adı  “Eman” idi.Farsça kolay bir dil gibi gelmişti bana  ilk zamanlar biraz zorluk çeksem de kolaylıkla öğrendim,en azından anlaşabilecek kadar. Eman, önce kendi   g