[Şerif Ali Tekalan ] Tahir Amca

Köyümüz ova köyü olduğu için, yazları gidilen bir yaylamız vardı. Çadırlar kurulur ve üç ay civarında yaylada kalınırdı. Rahmetli amcam çobandı ve koyunlarımız vardı. Ben çocukluğumdan itibaren yaylaya devamlı giden aile üyelerinden birisiydim. Koyunlar, otlatılmak için çadırlardan uzak yerlere güneş batmaya başlarken götürülürdü.

5-6 yaşlarımda iken, bir gün, amcama, “bu gece ben de seninle geleceğim’’ dedim. Peki dedi. Çadırlardan epey uzaklaştık ve ormanın içine girdik. Güneş batmıştı. Rahmetli Mehmet amcam bana ; “gece soğuk oluyor, sen üşürsün. Geri dönsen çadırları bulabilir misin?’’ dedi. Ben de “bulabilirim’’ dedim. 

Yürümeye başladım. Bir yol kavşağında, farkına varmadan, çadırlar tarafına değil de ormanın içine giden yola sapmışım. Biraz ilerledikten sonra bir ses duydum; “sen kimsin?’’. Ben adımı söyleyince ; “nereye gidiyorsun?’’ dedi. Ben de “çadırlara’’ dedim. “Bekle’’ dedi. Çam ağacından inen birisini gördüm. Sonra yanıma geldi. Köyümüzün muhtarı Tahir amca. Meğer, o saatlerde oradan tavşanlar geçermiş, Tahir amca da tüfeğini alıp çam ağacına çıkmış ve beklemeye başlamış. Küçük, hareketli bir şeyi görünce, tüfeğiyle nişan almış, tavşan olmadığını anlayınca bana seslenmiş. Biraz daha karanlık olsa belki de ateş edecekti.

Beni çadırımıza getirdi ve rahmetli babaanneme teslim etti. Sonra da amcama kızarak “küçük bir çocuk nasıl tek başına akşam ormanın içinde bırakılır’’ diye de kızdı. Babaanneme; “sen sabah, bu çocuğu sakla, çoban Mehmet gelince Şerif Ali nerede’’ diye sor dedi. Nitekim sabah amcam gelince, babaannem beni bir köşeye saklayıp, o soruyu sordu. Rahmetli amcam, üzüntüden ağlayarak ne diyeceğini bilemedi. Rahmetli babaannem “bir daha böyle yapma’’ dedi ve beni çağırdı.

Tabiattaki her canlı bir yolcudur. Hedefine veya gayesine ulaşmak için kullandığı metotları, söylemleri, planları ve davranışlarının büt