[Şerif Ali Tekalan ] Yürüyüş

Yıllar önce Türkiye’de Tıp Fakültesi Hastanesi’nde birlikte çalışıyoruz. Uzmanlık alanlarımız farklı ama ikimiz de aynı ameliyathaneyi kullanıyoruz. O da benim gibi Anadolu’nun bir şehrinden. Hastane, şehre yürüyüşle bir saatlik mesafede. Bazı günler, ikimizin de mesai çıkışı aynı zaman dilimine rast gelirse, şehre biraz da yokuş aşağı olduğu için yürüyerek gidiyoruz. Mesaimiz bitince ikimizden birisinin odasında buluşup birlikte yürüyoruz.

Bir gün onun işi biraz erken bitince, odama geldi ve ‘’çıkabiliriz’’ dedi. Ben de kendisine ‘’müsaade edersen ikindi namazımı kılayım, sonra gidelim’ ’dedim. O da bana “namaz çok uzun sürmez mi?“ dedi. Ben de ‘’hayır sürmez’’ dedim. Ona kütüphanemden bir dergi verdim, o dergiyi okurken ben abdestimi aldım ve namazımı kıldım. Sonra da kendisine “çıkabiliriz ”dedim. Bana “namazın bu kadar kısa sürdüğünü bilmiyordum“ dedi. Ben de kendisine ““ibadetler zaten çok zaman almaz” dedim.

Şehre inince, akşam ezanları okunmaya başlanmıştı. Bir caminin önünden geçiyorduk. Ben “gel akşam namazımızı kılalım, sonra evlerimize gideriz “deyince, arkadaşım bana “ben abdest almasını da, namaz kılmasını da bilmiyorum“ dedi. Ben de “bana bakarak hem abdestini alırsın, hem de namazını kılarsın “dedim. Nitekim o da öyle yaptı. Camiden çıkışta bana “ben bu işi çok sevdim “dedi. Ben hiç yorum yapmadım. 

O günlerde, haftada bir defa, toplumun değişik kesimlerinden on, on beş kişiyle biraraya gelip değişik konuları, bu arada dini konuları da konuşuyorduk. Bir seferinde bu arkadaşımı da buraya çağırdım, o da geldi. Bir gün, katılımcılardan bir arkadaşımız, namazın insan hayatındaki öneminden ve güzelliklerinden uygun bir üslupla bahsetti. Arkadaşımız bu konuşmadan çok etkilendiğini söyledi. Zaman içinde kendisi, namaz surelerini öğrendi ve düzenli namazlarını kılmaya başladı.