Sesin Nerde Kaldı

Beyaz melekler iniyor göklerden.
'Kardır yağan üstümüze geceden.
Yağmurlu, karanlık bir düşünceden”
Ve ben üşüyorum…
Duymaya alıştığımız sesi duyamıyoruz.
Bir teselli arıyoruz. Bir ses bir nefes arıyoruz.
“Sesin nerde kaldı, her günkü sesin”
Sessiz sessiz yağıyor kar.
Sessizliğiyle bize öyle çok şeyler fısıldıyor ki…
Karın sesini duyuyoruz. İçimizi ısıtan sesini.
Yollara düşüyoruz.
Karlı yollar bizi bir kasaba kütüphanesine taşıyor.
Gurbetteki muhacir öğretmenler karşılıyor bizi.
Kimi Denizli’den, kimi Adapazarı’ndan, kimi Kayseri’den, kimi Erzurum’dan, kimi Malatya’dan, kimi Batman’dan, kimi Balıkesir’den gelmiş.
Kimi tek başına geçmiş Meriç’i, kimi üç çocuğu ile…
Bu elleri öpülesi öğretmenlerin pek çoğu ikinci hicretlerini yaşıyorlar.
Asya bozkırlarında, Afrika çöllerinde ve daha nice mahrumiyet diyarlarında görev yapan bu ışık süvarileri bulundukları bu yeni hicret diyarlarında da boş durmuyorlar. Hem devlet okullarında görev yapıyorlar hem de Hizmet Hareketi’ne ait kültür merkezlerinde hafta sonu kursları veriyorlar.
İçimize bir inşirah doluyor. Bir ses sussa da binlerce ses konuşuyor diyorum.
Gözlerinde baharlar çağlıyor.
Daha önce kendisinden Meriç’ten nasıl geçtiğini dinlediğim bir öğretmenimiz ilişiyor gözüme.
Anlattıkları geliyor gözlerimin önüne.
‘‘Gece, karanlık, sağanak bir yağmur yağıyor. Yağmur, nehir, fırtına ayrılık senfonisi çalıyor.
Çok kalabalığız. Kadınlar, çocuklar da var.
Benim de yanımda üç çocuğum var. Hepsi daha çok küçükler.
Asker pusudaymış. Bir