Sıdk-Adalet

İslamiyet’in esası iman erkanıyla beraber sıdk ve adalettir. Kim ne derse desin mü’min; Kur’an ve sünnet yörüngeli hareket etmeli, ahlakı aliyeden, sıdk ve adaletten ayrılmamalı, asla hissi harekette bulunmadan nefsine hâkim olarak, hakikate mahkûm bir şekilde hayatını tanzim etmelidir. 

Mü’minin vazifesi müspet hareket etmektir. Üzerine terettüp eden vazife ve sorumluluğun hakkını vermektir. Bunun için sebeplerde kusur yapmamalı ve vazifeyi ilahiyeye asla karışmamalıdır. 

Mü’min sıkıntılara karşı sabretmeli, zahiren zahmetler altında rahmetin gizli olduğuna inanmalı ve ona göre hareket etmelidir. Gücü yettiği ölçüde huzur güven ve emniyeti temsil etme gayreti içinde bulunmalı, asayişi korumaya adaleti ve sıdkı tesis etmeye gayret etmelidir. 

Bakara suresi 216. ayette Cenab-ı Hakk: “…olur ki, hoşlanmadığınız bir şey sizin için hayırlı olur. Hoşlandığınız bir şeyde hakkınızda şer olur. Gerçeği Allah bilir, siz bilmezsiniz.” İlahi beyana kulak verip muhalefet etmemeye fevkalade hassas olmalıdır.

Mü’min’in en önemli sermayelerinden olan ihlas, samimiyet, vefa ve sadakati asla ihmal etmemeli, çünkü bu fırsat bir defa verilmektedir. Dünyaya bir daha gelme şansı olmadığı hesap edilmelidir. Şakası olmayan, geri dönüşü bulunmayan ciddi bir yolda bulunduğunu ve bu yolculuğunun nerede nasıl biteceği belli olmayan mü’min, ilahi bir emaneti sırtında taşıdığının şuurunda olmalıdır.

Şeytan, gururu yüzünden Adem (as)’ın şahsında inkıyat secdesini reddetti ve Allah’ın emrine muhalefette bulunarak kaybetti. Araf sûresi 12. ayette: Allah(cc) şeytana hitaben şöyle buyurdu: “Söyle bakayım, Sana emrettiğim halde, secde etmene mani nedir?” İblis: “Ben ondan daha üstünüm; çünkü Sen beni ateşten, onu ise bir çamur parçasından yarattın.” diyerek