Silivri’deki gazeteci Emre Soncan: ”Ömrümde ilk kez unutabilmeyi öğrendim mapus damında”

Meslektaşı Ahmet Dönmez’in internet sitesinde yayınladığı Soncan’ın mektubunun başlığı ‘Dört Hapis Yılı’ oldu.

 

Soncan’ın mektubu şöyle;

Hapishanedeki ilk gecemde, Silivri mahpusluk jargonunda ‘karantina’ denilen geçici koğuştaki yastıksız ve çarşafsız yatağa başımı koyup sabaha uyanmama temennisiyle gözlerimi yummamdan ve birkaç saat sonra, insanın içinden yanaklarından makas almak gelen tonton bir güneşin yüzümde gezinen sıcacık elleriyle ayılmamdan bu yana tam dört yıl geçti.. Geride kalan senelerde hapishane benim için bir küsüp bir barıştığım, gözlerine önce öfke peşinden kadifemsi şefkatler yağdırdığım, yağdırdığım bu şefkatleri de uzun uzun, ışıklı ışıklı öptüğüm bir sevgili gibi oldu..

Bazen acımtırak, buruk, kekremsi bir hoşnutsuzluk oldu genzimde hapislik; bazen de olgunluğundan çatlamış, minicik yarığından bal damlayan koskocaman mosmor bir incir tadı damağımda..

Muhayyilemde kendi kendime özgürlük oyunları oynayıp, sonra bu oyunların gölgesinin altına uzanıp mışıl mışıl uyuduğum da oldu; bir türlü gerçekleşmek bilmeyen eprimiş, iplikleri sökülmüş, saçakları tel tel dökülen hayallerimin müstehzi bakışlarından pürtelaş kaçmaya çalıştığım da..

Kimi zaman nefesimi kemsek için boğazıma sarılmış bir çift devasa elin ağırlığıyla uyandım şafak pembeliklerinde; kimi zaman da öyle derin derin mavilikler hissettim ki göğsümde, kendi ruhumu sonsuzluk sandım.. Sandım ve avluya fırladım gönül ferahlığıyla alelacele; benim üzerimden kuş, kuşun üzerinden bulut, bulutun