Silivri toplama kampını yazdı

Sabahın ilk ışıkları ile yola çıkıp İstanbul trafiğine takılmadan Silivri’ye ulaştık. Mahkum yakınları çoktan cezaevinin önünü doldurmuştu. Elemin kol gezdiği cezaevi önünde yaşlılar, anneler, babalar, eşler ve çocuklar bulunuyordu. O masum çocukların bile gözlerinde bir endişe vardı. Hüzün tablosunun içinde kendimize yer bulmaya çalıştık. Gazeteciler için özgürlük çadırı diğerlerinin dikkatini bile çekmiyordu! Herkes kendi derdindeydi.

Edirne sınırına yakın, kuş uçmaz, kervan geçmez bir yerde, yüksek kuleler ve tellerle çevrili yerleşkenin girişinde, ‘Silivri Ceza ve İnfaz Kurumları Kampüsü’ yazsa da bende uyandırdığı ilk intiba, burası bir toplama kampıydı. Özellikle proje mahkemeleri olarak kurulan Sulh Ceza Hakimlikleri eliyle tutuklananlar için, yargılama bir cezaya dönüşmüştü. Haklarında tek delil dahi bulunmayan masum insanlara manevi işkence yapılıyor, tecrit uygulanıyordu. AK Parti iktidarında Silivri, muhalifleri susturmanın sembollerinden biri oldu.

Umut nöbetini CHP Milletvekili gazeteci Mustafa Balbay’a devredip dönüşe geçerken ülkenin demokrasi ve özgürlükler çağı 21. yüzyılda içine düşürüldüğü bu durum karşısında utanç içindeydik. Ancak bize moral veren aynı günün akşamı Silivri’den aldığım bir mektup oldu. Cadı avının kurbanlarından, bir yılı aşkın süredir hukuksuz bir şekilde cezaevinde tutulan meslektaşımız Hidayet Karaca, avukatı aracılığı ile yeni görevimde başarılar diliyordu. Karaca, bütün zulümlere rağmen umudunu bir an bile kaybetmemişti.