Şimdiye kadar yapılmadı, hiç olmazsa bundan sonra yapılsın...

AHMET KURUCAN - TR724.COM

1985 yılında Ankara İlahiyat fakültesinden mezun oldum. Bir yıllığına tefsir, fıkıh, hadis ve kelam dersleri almak üzere Hocaefendi’nin yanına gittim. İlk bir araya gelişimizde bir yıllık eğitim ve öğretim sürecimizde okuyacağımız kitapları belirledik. Arz ve takrir usulünü takip edeceğiz. Klasik Osmanlı medreselerinde takip edilen iki usulün adı arz ve takrir. Arz talebenin hocasına dersi anlatması, takrir de tersi.

 

Yeri gelmişken karşıma çok çıkan bir soruya cevap vereyim; hangisi olursa olsun, bu iki usulle ders okuma, eğitim yapma, tahsilde bulunma, mevcudu yeniden keşif manası taşımaz mı? Literatürdeki ifadesiyle bu, hasıl-ı tahsil değil, malumu i’lam değil mi? Elbette öyle. Ama en kapsayıcı ifadesiyle geleneği bilmeden yeni şeylerin üretilmesi mümkün mü? İlahiyat fakültelerinde ise başta isimlerini saydığım İslami ilimler alanında 14 asırlık geleneği talebeye öğretecek ne bir sistem ne de yeterli zaman var. Dolayısıyla herhangi bir sahada söz sahibi olmak isteyen kişinin yapacağı ilk şey, seçmiş olduğu alanda oldukça derin ve engin, diğer alanlarda da ansiklopedik malumata sahip olmasıdır.

Hocaefendi’nin bir yıllığına diye başlayıp yaklaşık üç yıl devam eden okumalarda bize en başta verdiği şey, işte bu gelenek bilgisiydi. Evet doğru, hasıl-ı tahsil’di, malum-u ilam’dı ve mevcudu yeniden keşif idi ama gerekliydi. Gerekliydi çünkü biz İlahiyat fakültesi mezunu olmamıza rağmen hasılın, malumun ve mevcudun cahiliydik, gafiliydik. Şu unutulmasın; bu yola giren herkes için bugün de gereklidir, yarın da gerekli olacaktır hasıl-ı tahsil.

İkincisi; bu tarz bir tahsilde hocanın kapasitesi, talebenin ilgisi, öğrenme ve öğretme işini çok daha ileri seviyelere taşıyabilir. Eleştirel düşünceyi