Sırat Köprüsü

İzmir’in Karabağlar semtinde bir işyerim vardı. İşyerimden yakın bir yere yürüyerek gidiyordum. Karşıdan gelen 61 plakalı bir Mercedes gördüm. Arabanın önüne geçtim, el işareti yaparak arabayı durdurdum. Şoförün yanına oturarak devam edin dedim. Bir restoranın önüne gelince, uygun bir yerde şoföre, “Burada duralım ve arabayı park edelim” dedim. Şoför, itiraz etmeden arabayı park etti. Sonra onu restorana davet ettim. Masaya oturunca, misafir bana “Siz kimsiniz ve bu yaptıklarınız ne anlama geliyor?” dedi. Ben de ona; “İnsanlık öldü mü? Şu anda öğle yemeği zamanı, siz de Türkiye’nin bir ucundan Trabzon’dan gelmişsiniz, misafirsiniz, nerede yemek yeneceğini de bilemeyebilirsiniz. Ben ise burada ev sahibi sayılırım, çünkü hem işyerim burada, hem de evim buraya yakın. Öğle yemeğini birlikte yeriz, sonra siz işinize, ben de işime giderim” dedim. Misafir, çok memnun olduğunu söyledi ve teşekkür etti. Yemeğimizi yedik. Ben kartvizitimi verdim. “Hangi konuda olursa olsun her zaman ben buradayım, beni arayabilirsiniz. Trabzon’da da çok yakın ve sevdiğim bir arkadaşım var, telefonunu veriyorum. Lütfen ona da selamlarımı iletin” dedim. Sonra ayrıldık. 

Aradan bir hafta geçti. Trabzon’daki arkadaşım, beni telefonla aradı. “Sen bu insana ne yaptın?” diye sordu. Ben de “Sadece bir öğle yemeği yedik ve sana selam gönderdim, hayırdır?” dedim. 

“Tanıştığınız bu insan Trabzon’a gelince beni aradı. Bir yerde oturup çay içtik. Bana kim olduğumu ve burada ne yaptığımı sordu. Ben de “İzmir’de üniversiteyi bitirdim, babam demir tüccarıydı, önce ona yardım ettim, sonra da işlerin hepsine ben bakmaya başladım. Yani iş adamı oldum. Öğrenciyken tanıştığım Fethullah Gülen Hocaefendi ile irtibatlarımı devam ettirdim. Her türlü siyasi ve menfaat gözeten durumlar dışında, dinimiz, ülkemiz ve insanlık için neler yapılması gerektiğini ondan öğrenmeye başladım. İzmir’de, başta üniversite öğrencileri olmak üzere diğer seviyelerdeki öğrenci