Sizi Allah’a Şikâyete Gidiyorum

Savaşın Suriye’yi kan gölüne çevirdiği günlerdi.

Gökten bombalar yağıyordu. 

Suriye'de büyük bir insanlık trajedisi yaşanıyordu. Hala da yaşanıyor.

Savaşın en büyük acısını ise çocuklar yaşıyor. Üç yaşındaki bir kız çocuğu muhabire, “ölmek istiyorum” diyordu.

 “Neden?

“Açım cennette ekmek vardır.”

2014 Yılıydı…

Bir başak kız çocuğu bombardımanların arasından seslenmişti dünyaya;

“Sizi Allah’a şikâyete gidiyorum”

 Bir çığlıktı bu... 

Bir anlığına bütün dünyayı durdurmuştu bu sözün ağırlığı.

Çocuk küçücük bedeniyle, dünyanın en büyük cümlesini kurmuştu. 

İçinde kıvrıldığımız sıcak yataklar, yediğimiz içtiğimiz, sofralarımız bize dar gelmişti... 

İnsanlardan ve insanların kötülüklerinden kaçarak Allah'a sığınmak hissi... 

Düşmanlarımızı büyük gösteren, küçüklüğümüz değil dağınıklığımız.

İman zayıflığımız.

Üzerinden günler, aylar, yıllar geçti ama o cümle, kaderimiz olarak tüm insanlığı kuşatmaya devam ediyor...

Ölüm fısıldayan suların arasından sahile vuran Aylan Bebekte cansız bedeni ile haykırmıştı dünyaya;

“Sizi Allah’a şikâyete gidiyorum”

Hangi dinden hangi ırktan hangi renkten olursa olsun çocuklar ölmemeli, masum insanlar ölmemeli.

“Karşı taraf bizim çocuklarımızı, kadınlarımızı öldürüyor” diye sen de onların kadınlarını, çocuklarını hedef alamazsın.

Savaşın bir hukuku vardır. 

Masuml