Son semerciler zamana direniyor (Tematik)

Geçmişte el üstünde tutulan meslekler, birer birer teknolojiye yeniliyor. Onlarca el emeği göz nuru mesleğin şimdi iki elin parmakları sayısınca temsilcisi var. İnatla mesleklerine sarılıyorlar. Bu yılmaz eski topraklardan birkaçı da Isparta'nın Yalvaç ilçesinde zamana direniyor. Bir keçeci, iki semerci...

SON KEÇECİ

Hasan Hüseyin Kondal, eşek semerinde de kullanılan keçenin üretimini yapıyor. Semer üreticileri keçeyi Hasan ustadan temin ediyor. "Altmış senedir bu işi yapıyorum." diyor Kondal ve ekliyor: "Oğluma devrettim. Ben bıraktım. Çok yaygın, mesela evlerde kullanılır, çobanlar kepenek olarak kullanır. İki semerci kaldı, başka bitti. Keçeci de bir tek biz varız, başka yok."

EŞİNE BAKICI TUTTU, KENDİSİ SEMER YAPIYOR

87 yaşındaki Osman Durutürk, kendini bildi bileli semercilik yapıyor. Hasta eşine bakıcı tutmuş ayda 500 liraya... 3 çocuğu var, hepsi evli ve İstanbul'da yaşıyorlar. "Aklım ererken yapıyorum. Bizim ata mesleği, devam ettiriyoruz." diyor yorgun sözlerle... "Hep öldüler, biz kaldık. İyi kötü bir şeyler yapıyoruz." ifadelerine şöyle devam ediyor Osman dede; "Eskiden burada 100 tane semerci vardı. Artık yetişmiyor, çırak veren yok, öğrenen yok. Bu iş de öldü." Vaktini kahvehanede geçiremediği için yıllardır yaptığı işle meşgul olan Osman dede, semerleri genellikle çobanlara sattığını anlatıyor.

KIZLARINI MEMUR YAPTI

Osman dedenin komşu dükkanı semerci Orhan amcaya ait. 70 yaşındaki Orhan Köstüklü, çocuk yaşta başlamış hayat sınavına. "Babam semercide çıraklığa verdi beni. Çok iyi adamdı. Onun yanında 4 sene çıraklık yaptım. Haftada 2,5 lira para veriyordu bana." diyen Köstüklü, "Sonra mesleği öğrenince 5 lira vermeye başladı, 1960'ın parası ile... Öğrendikten sonra başka bir semercide kalfa olarak çalışmaya başladım. O usta da haftada 15 lira verdi." ifadelerini kullanıyor.

Zamanında işleri çok iyiymiş. "Köylere giderdik semer yapmaya. O dükkanı idare etmeye başladık. Sonra çok para kazanmaya başladık." diyen Orhan amca, "El emeği ile o