Sovyetler Sonrası Bölgesel Entegrasyon ve Türkiye'nin Popülist Yaklaşımları

Soğuk Savaşın sona ermesi ile Sovyetler Birliği bölgesinde yaşanan değişim süreçleri günümüzde global bazda uluslararası ilişkileri etkilemeye devam etmektedir. Rusya’nın bölgesel güç olarak kendini toparlamaya başladığı 2000’li yıllardan itibaren ABD merkezli tek kutuplu dünya sistemine karşı başka güçlerle network çabası çok kutuplu bir sistemin kurulma isteği olarak algılandı. Daha çok Rusya Federasyonu  tarafından dile getirilen ‘çok kutuplu’ yaklaşım bölgede kurulan uluslararası örgütler tarafından desteklenmeye çalışıldığı görülmektedir. Fakat bu uluslararası kuruluşların bölgeye yaptığı katkılara ve etkilere bakıldığında  Türkiye’nin fırsatlar zincirinde bulunmadığı açık şekilde fark edilecektir. 

Özelde Orta Asya ülkeleri ve bütünde Avrasya coğrafyasına Türkiye her zaman yoğun ilgi göstermiştir. Türkiye bu bölgeyi kendine yakın etnokültürel toplulukların yoğun olarak yaşadığı bir alan olarak görmüştür. Sovyetler Birliği sonrası ve özellikle 2000’li yıllarda oluşan yeni şartlar, Türkiye’yi bu bölgeyle daha yakından ilgilenmeye yönlendirmiş ve özellikle ‘’Türki Cumhuriyetler’’ olarak tanımlanan ülkeler Türk dış politikasının önemli gündem konularından biri haline gelmiştir.  Turgut Özal döneminden itibaren Ankara tarafından kurumsal ve yapısal adımların  atıldığı gözlenmiştir. Sonrasında TİKA ve Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanlığı gibi devlet destekli kurumlara vizyon katılmaya çalışılmıştır. 

Türkiye ilgisinin arttığı dönemler hiç şüphesiz Rusya Federasyonu’nun bölgede tekrar etkinleşmeye ve küresel bir güç olarak tekrar ortaya çıktığı süreçtir. Ayrıca aynı zaman diliminde Çin, İran ve Batı ülkelerinin etkilerini artırdığı da bir gerçektir. Buna mukabil, 2