Türkiye artık hukuk dışı bir ülke

Türkiye artık hukuk dışı bir ülke. Yasa tanımazlıkta Türklerin tarihinde görülmemiş bir sicile imza atılıyor. Beyefendi özgürlükte çizgiyi çekti: “Benim sınırımın başladığı yer.” Ötesini konuşmak abes. Yine, “Batı birine diktatör diyorsa benim indimde o iyidir” sözleriyle gerçeklikten de uzaklaştı. Bir önceki yazıda Oxford sözlüğünün yılın sözcüğü seçtiği “post-truth”u anlatırken şunların altını çizmiştik, hatırlatıp bu bahsi kapatalım:

–Siyasetle gerçeklik arasındaki ip koptu.

–Siyaset aktörleri ile gerçek arasında bağ kalmadı.

-Gerçeğin terazisi şaştı.

-Gerçek ertesi bir dönem yaşıyoruz!

Sivili askeri fark etmez. Dikta dönemlerinin başarısı korkutup sindirerek hükmetmesi. Üzgünüm ama tekerlek tümseği geçti. Artık hiçbir unsurun gidişatın yönünü değiştireceği yok. Zulmün karşısında durma umudu vardı, o da kalmadı. Düşünebiliyor musunuz, hukuk skandalları yaşandıkça, “Etmeyin, bunlar onlara yarıyor” diye analizler yapılıyor. Kimsenin intiharlarla, işkencelerle, kötü muamelelerle, sivil ölüme mahkum edilen milyonlarla ilgilendiği yok. Bilakis, “Darbe soruşturmasını sulandırıyorsunuz” diye kafa tutuyorlar. Bilmiyorlar ki zalimlerden daha zalimler. Hesap görülecek zaman mı?

15 Temmuz’dan sonra işlenen insanlık suçları, ne zaman Ali Tatar ya da Türkan Saylan’ın çektiklerini geçecek? Milyonlarca mağdur ve mazlumun sizin defterinizde yeri yok anlaşıldı. Bari azıcık sıkılmanız varsa, öncekileri konuşmaya ara verin yani.

Mazlum öykülerini yazıyorum kaç haftadır, yığınla yardım talebi geliyor. Ülke yangın yeri, kime nasıl ne biçimde yardım ulaştırılır, enselenmeden bu nasıl yapılır, bilemiyorum. Fakat araştırıyorum, emin olun.

Yardım etmek isteyen mesajlardan biri var ki, nasıl müteessir oldum anlatamam: “Tarık bey merhabalar. Ben yıllardan beri inşaatlarda