Habîb-i Neccar, Hesna Şener ve Dev Yürekli Adam

Allah (cc) kelâm sıfatının tecellisi olan Kur’ân-ı Kerim ile, Efendimiz (sallallahu aleyhi ve sellem)’e konuştuğu aynı anda sanki bütün emirleri, yasakları ve altı bin küsur âyeti ile her zaman bize nazil oluyor gibi konuşmaktadır. Bizden sonra gelecek bütün insanlığa da bu şekilde konuşacaktır. Aksi halde, fert Kur’ân’da zikri geçen olaylara gelmiş–geçmiş kıssalar nazarıyla bakar, öyle okur ve geçerse, ondan istifade edemez.

İşte, Müslüman’ım diyen hemen herkesin mutlaka okuduğu ya da en azından cenaze evinde, mezar başında dinlediği bir sure var. Peygamber Efendimiz (sallallahu aleyhi ve sellem) tarafından “Kur’an’ın kalbi” olarak adlandırılan Yasin suresi.

Bu surede Allah (cc), günümüzde hak ve hukuk noktasında sıkıntı çeken ya da nasıl davranması gerektiğini bilmeyen Müslümanlara bir model sunuyor: Habîb-i Neccar…

"Şu şehir ahalisini onlara örnek ver! Hani oraya (İsa Aleyhisselam’ın yanındaki gönül insanlarından) elçiler gelmişlerdi. Biz o zaman onlara iki elçi göndermiştik de her ikisini de yalanlamışlardı. Biz de bir üçüncü ile onları desteklemiştik ve: ‘Biz size gönderilmiş elçileriz.” demişlerdi. O halk ise: 

“Siz, bizler gibi insansınız; başka bir şey değilsiniz. Hem Rahman da hiçbir şey indirmemiştir. Siz sadece yalan söylüyorsunuz.” dediler. Elçiler de (bu söze karşı) şöyle söylediler:

"Açıkça tebliğden başka bir şeyle yükümlü değiliz biz."

Ahâli dedi ki: "Uğursuzsunuz siz, şayet vazgeçmezseniz, sizi taşlarız, acı mı acı bir azap size dokundururuz."

Derken... şehrin öte başından, koşarak bir adam (Habîb-i Neccar) geldi ve onlara dedi ki: 

"N'olur ey kavmim! Gelin siz bu gönüllü elçilere uyun! Sizden bir ücret istemeyen, sizden hiç menfaat beklemeyen, dosdoğru yolda yürüyen bu kimsel